21 Νοεμβρίου 2010
Σούπερ μάρκετ και μυστικά: Μικρά τρικ για μεγάλες πωλήσεις
Eίναι βέβαιο ότι και εσείς το έχετε παρατηρήσει. Ολα τα σούπερ μάρκετ στα οποία έχετε πάει να ψωνίσετε σας μοιάζουν πανομοιότυπα, σαν να έχουν φτιαχτεί από το ίδιο χέρι. Πράγματι, όλα είναι πανομοιότυπα και ο λόγος που συμβαίνει αυτό δεν είναι ότι οι άνθρωποι που τα διαχειρίζονται δεν έχουν φαντασία. Η ομοιότητα οφείλεται στο ότι όλες οι εταιρείες του κλάδου καταβάλλουν προσπάθειες να σας πείσουν να αγοράσετε και γνωρίζουν τι πρέπει να κάνουν για να σας καταφέρουν. Το μάρκετινγκ είναι μία επιστήμη που χάρη στην εξέλιξη της τεχνολογίας σιγά σιγά ξεκλειδώνει τα μυστικά του εγκεφάλου του καταναλωτή.
Παραδείγματος χάρη, στην είσοδο των περισσοτέρων σούπερ μάρκετ υπάρχει ένας μάλλον κενός χώρος, ο λεγόμενος «χώρος αποσυμπίεσης». Και τούτο δεν είναι τυχαίο. Με το που εισέρχεται στο σούπερ μάρκετ ο μελλοντικός αγοραστής, σε τούτο το σημείο επιβραδύνει τους συνήθεις ρυθμούς του και αρχίζει να παρατηρεί τι συμβαίνει γύρω του, ακόμα και αν είναι τακτικός πελάτης του καταστήματος. Από εμπορική άποψη ο χώρος αυτός είναι μάλλον χαμένος, αλλά συνήθως χρησιμοποιείται για την προβολή κάποιων προϊόντων. Το Wal-Mart, το μεγαλύτερο κατάστημα λιανικής στο κόσμο, εδώ τοποθετεί και υπαλλήλους με μοναδικό καθήκον να χαιρετούν τους πελάτες που εισέρχονται. Είναι άγνωστο κατά πόσο η παρουσία τους αυξάνει τις πωλήσεις, αλλά είναι ένας καλός τρόπος αποτροπής των επίδοξων μικροκλεφτών. Είναι δυσκολότερο να κλέψεις από «ευγενικούς, καλοσυνάτους ανθρώπους».
Η πολιτική προώθησης προϊόντων στα ράφια παρουσιάζει ενδιαφέρον και για την τοποθέτησή τους. Η κ. Αναστασία Κοκκινά λέει: «Έχω παρατηρήσει ότι στα κάτω ράφια είναι τοποθετημένα τα φθηνά προϊόντα, στα μεσαία που φτάνουν δηλαδή στο ύψος του ματιού, αυτά που είναι πιο αναγνωρίσιμα και τα πιο ακριβά προϊόντα τοποθετούνται ψηλά». Εντοπίζει και την παγίδα των προσφορών. «Πολλά από τα προϊόντα, έχουν μέσα διάφορα δώρα και η τιμή τους ανεβαίνει πολύ». Σύμφωνα με τον κ. Γιάννη Π., σε αυτές τις περιπτώσεις πρέπει πάντα να συγκρίνουμε τις τιμές του «καθαρού» προϊόντος στο ράφι. «Η τελευταία τάση στα περισσότερα καταστήματα είναι η ενεργοποίηση της όσφρησης του πελάτη. Η μυρωδιά του φρεσκοψημένου ψωμιού μας δημιουργεί το αίσθημα της πείνας και μας αναγκάζει να αγοράσουμε πολλά περιττά πράγματα».
Προωθητικές ενέργειες
Οι υπεύθυνοι του Ομίλου Δημητριακών της Νestle αποκαλύπτουν τα μυστικά της προώθησης των προϊόντων τους, που βοηθούν στην αύξηση των πωλήσεών τους. Όπως λένε, «επιδρούν πολύ θετικά στην ψυχολογία του καταναλωτή οι μεγάλες προβολές όπως σχήματα πυραμίδας με τα προϊόντα μπροστά από τα ράφια. Ενισχυτικά επιδρούν και οι προωθήσεις των προϊόντων με τις κοπέλες που μοιράζουν δείγματα καθώς και η προβολή από οθόνες plasma».
Υπάρχει όμως και μια μέθοδος την οποία χρησιμοποιεί εδώ και μια εβδομάδα η εταιρεία και έχει, όπως λένε οι υπεύθυνοι, πολύ θετικά αποτελέσματα. «Σε πολλά σούπερ μάρκετ έχει αρχίσει συνεργασία με διατροφολόγους οι οποίοι κάνουν δωρεάν μετρήσεις βάρους, ύψους, λιπομέτρηση κ.λπ. Επίσης εντελώς δωρεάν παρέχουν συμβουλές διατροφής και δίνουν κάποιο ατομικό πρόγραμμα».
«Είναι πολύ δύσκολο να φύγεις από το σούπερ μάρκετ χωρίς να έχεις αγοράσει κάποια πράγματα που δεν τα είχες υπολογίσει και άρα δεν τα χρειαζόσουν. Αυτό σημαίνει ότι όχι μόνο θα πληρώσεις πολύ περισσότερα χρήματα, αλλά και ότι το μάρκετινγκ των εταιρειών πέτυχε».
Η κ. Αναστασία Κοκκινά, εργαζόμενη μητέρα, επισκέπτεται για τις ανάγκες της οικογένειας τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα το σούπερ μάρκετ. Η πολιτική πωλήσεων των περισσότερων εταιρειών «βάζει» στο καλάθι της νοικοκυράς με έξυπνο τρόπο τα προϊόντα τους, ακόμη και αν δεν βρίσκονται ψηλά στη λίστα με τις βασικές ανάγκες μια οικογένειας. Όπως τονίζει: «Όσο και αν γνωρίζεις τις παγίδες και τα τρικ των εταιρειών που φυσικά γίνονται σε συνεργασία με τα σούπερ μάρκετ, είναι σχεδόν αδύνατον να μην πέσεις έστω και μια φορά μέσα. Οι καταναλωτικές ατασθαλίες είναι στο πρόγραμμα ειδικά όταν υπάρχουν παιδιά».
Όταν ο γιος της ήταν πιο μικρός και τον έπαιρνε μαζί για ψώνια, το καλάθι των αγορών γέμιζε με προϊόντα που επέλεγε ο ίδιος: «Πολλές φορές διαπίστωνα στο ταμείο- που ήταν πλέον αργά- ότι ο λογαριασμός ήταν αρκετά υψηλότερος από αυτό που είχα υπολογίσει, αφού ο γιος μου έβαζε μέσα στο καλάθι ό,τι του άρεσε. Ταπροϊόντα που προορίζονται για τα παιδιά είναι πάντα τοποθετημένα στα κάτω ράφια, στο ύψος του παιδιού δηλαδή για να μπορεί να τα φτάσει χωρίς να ζητήσει βοήθεια». Η προώθηση των προϊόντων μέσα στα σούπερ μάρκετ έχει άμεση σχέση με την τοποθέτησή τους, λέει ο Γιάννης Π., πρώην υπεύθυνος σε μεγάλη αλυσίδα. Αυτός είναι και ο λόγος που οι περισσότεροι χώροι των σούπερ μάρκετ είναι στημένοι με τον ίδιο τρόπο. Όπως λέει χαρακτηριστικά: «Έρευνες, που έχουν μελετήσει τις κινήσεις του καταναλωτή από τη στιγμή που μπαίνει μέσα στον χώρο, δείχνουν ότι το μεγαλύτερο ποσοστό κάνει δεξιόστροφη κίνηση. Έτσι πάντα στα πρώτα ράφια, κεντρικά τοποθετούνται οι προσφορές και δη προϊόντων “εκτός λίστας” όπως τα χαρακτηρίζουν». Αποσυμπίεση
Τέτοια προϊόντα τοποθετούνται και στα μεσαία ράφια, ενώ τα είδη που βρίσκονται ψηλά στη λίστα είναι στο βάθος, αφού όποια και αν είναι η απόσταση θα τη διανύσει ο καταναλωτής για να τα αγοράσει. Πριν όμως από τη διάταξη των ραφιών, τονίζει, υπάρχει ένας χώρος αποσυμπίεσης, όπως τον χαρακτηρίζουν. «Πρόκειται για τον κενό χώρο στον οποίο αρχίζει να παρατηρεί τι συμβαίνει γύρω του, ακόμα και αν επισκέπτεται συχνά το κατάστημα».
Στα περισσότερα καταστήματα, δεξιά αμέσως μετά τις προσφορές, βρίσκει κανείς φρέσκα φρούτα και λαχανικά. Όμως όπως τονίζει: «Δεν είναι τυχαία η τοποθέτησή τους, γιατί αν αγοράζει κανείς υγιεινά φρέσκα τρόφιμα είναι ένας καλός τρόπος για να αρχίζει κάποιος τα ψώνια του. Επιδρούν θετικά στην ψυχολογία του καταναλωτή και απαλύνουν τις ενοχές που θα προκαλέσει σίγουρα η αγορά ανθυγιεινών και παχυντικών τροφών».
ΤΑ ΝΕΑ
Μικρά μυστικά
Στη συνέχεια, στα περισσότερα σούπερ μάρκετ βρίσκει κανείς φρέσκα φρούτα και λαχανικά. Αυτό βέβαια, εκ πρώτης δεν έχει νόημα, αφού τέτοια προϊόντα καταστρέφονται εύκολα και θα έπρεπε λογικά να βρίσκονται πιο κοντά στην έξοδο. Κι όμως. Σε αυτήν την περίπτωση -για την τοποθέτηση των προϊόντων- έχει χρησιμοποιηθεί η ψυχολογία. Το να αγοράζει κανείς υγιεινά φρέσκα τρόφιμα μας γεμίζει με αισιοδοξία και αποτελεί έναν καλό τρόπο για να αρχίζει κάποιος τα ψώνια του. Επιπλέον, φαίνεται ότι τέτοιες αγορές δρουν και λυτρωτικά, καθώς μας ξαλαφρώνουν από τις ενοχές που θα προκαλέσει η αγορά ανθυγιεινών και παχυντικών προϊόντων.
Οι καταναλωτές, επίσης, γνωρίζουν ότι είδη «πρώτης ανάγκης» όπως το γάλα βρίσκονται συνήθως στο πίσω μέρος του καταστήματος. Αυτό γίνεται ώστε όταν τα αναζητούμε θα διανύσουμε μεγαλύτερη απόσταση μέσα στο κατάστημα και φυσικά θα αντικρίσουμε προϊόντα που ακόμα κι αν δεν χρειαζόμαστε, δεν θα μπορέσουμε να αντισταθούμε. Τα σούπερ μάρκετ συχνά τοποθετούν τα πιο δημοφιλή προϊόντα στο μέσον ενός διαδρόμου, εξαναγκάζοντάς μας να τον ψάξουμε ολόκληρο μέχρι να τα εντοπίσουμε αυξάνοντας και τον χρόνο που θα δαπανήσουμε στο μαγαζί.
Μέχρι πρόσφατα οι επιχειρηματίες γνωρίζαν μόνο πόσοι πελάτες εισέρχονται στο κατάστημά τους. Σήμερα, όμως χάρη στη σύγχρονη τεχνολογία, γνωρίζουν και πού ακριβώς κινούνται και πόσο χρόνο δαπανούν σε κάθε τμήμα του μαγαζιού. Σε αυτό βοηθά το κινητό. Η εταιρεία Path Intelligence, μια βρετανική επιχείρηση που συνεργάζεται με το Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης (ΜΙΤ), παρακολούθησε τις κινήσεις των πελατών που εισέρχονταν στο μεγάλο υπερκατάστημα Gunwharf Quays, καταγράφοντας τις θέσεις των κινητών τους τηλεφώνων καθώς εξέπεμπαν αυτόματα το σήμα στα δίκτυα κινητής τηλεφωνίας. Οπως διαπιστώθηκε, όταν ο χρόνος παραμονής ενός πελάτη μέσα στο κατάστημα αυξανόταν κατά 1%, οι πωλήσεις αυξάνονταν κατά 1,3%.
Αρωμα ψωμιού
Eπίσης, συνήθως στο πίσω μέρος των σούπερ μάρκετ τοποθετούνται τα τμήματα έτοιμου φαγητού, ο χασάπης, ο ιχθυοπώλης και πιθανώς το ζαχαροπλαστείο και ο φούρνος. Είναι κοινή εμπειρία όλων ότι μυρίζουμε μέσα στο σούπερ μάρκετ την ευωδία του φρεσκοψημένου ψωμιού πολύ προτού το δούμε. Ακόμα και πολύ μικρές επιχειρήσεις έχουν τέτοιους φούρνους. Το μυστικό είναι ένα: Το άρωμα του φρεσκοψημένου ψωμιού μάς προκαλεί πείνα και έτσι μας οδηγεί σε περιττά -συχνά- ψώνια. Οπως και να έχει, η αλήθεια είναι ότι οι έμποροι και οι εταιρείες μάρκετινγκ γνωρίζουν με μεγάλη ακρίβεια με ποιον τρόπο θα διαχειριστούν τη διάθεσή σας κάνοντάς σας να αγοράσετε κατά το δυνατόν περισσότερο.
Πως λαμβάνουμε τις αποφάσεις μας
Ο καταιγισμός πληροφοριών που δέχεται ο αγοραστής καθώς εισέρχεται σε ένα σουπερμάρκετ είναι στη συντριπτική του πλειοψηφία οπτικός. Ταμπέλες, πινακίδες, αυτοκόλλητα με τιμές και κάθε είδους διαφημίσεις στοχεύουν την όραση. Ομως, όπως δείχνει και η επιτυχία που έχει το άρωμα του φρεσκοψημένου ψωμιού, και η όσφρηση θα μπορούσε να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην ενίσχυση της καταναλωτικής μας μανίας. Δεν είναι τυχαίο ότι η εταιρεία Aroma που ίδρυσε ο Σάιμον Χάροπ, «τοποθέτησε» σε όλα τα υποκαταστήματα του ταξιδιωτικού ομίλου Thompson, άρωμα καρύδας, ίδιο με αυτό που χρησιμοποιείται στα λάδια μαυρίσματος. Το άρωμα θυμίζει στους επίδοξους πελάτες διακοπές του παρελθόντος κάνοντάς τους πιο επιρρεπείς να αγοράσουν ταξιδιωτικά πακέτα. Τέτοιες τεχνικές γίνονται όλο και πιο διαδεδομένες καθώς αυξάνεται η γνώση σχετικά με τον τρόπο που αγοράζει ο καταναλωτής. Οι καταναλωτές ομολογούν στις διάφορες έρευνες αγοράς ότι λαμβάνουν λογικές αποφάσεις σχετικά με το τι θα αγοράσουν λαμβάνοντας υπόψη διάφορες παραμέτρους όπως τιμή, εύρος επιλογής και ευκολία. Αλλά στη λήψη απόφασης διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο και υποσυνείδητες δυνάμεις που σχετίζονται με τις αναμνήσεις και το συναίσθημα.
Οι επιστήμονες πίστευαν ότι το συναίσθημα και η λογική είναι αντίθετες έννοιες. Ομως ο Αντόνιο Νταμάσιο, καθηγητής νευρολογίας στο πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνια διαπίστωσε ότι οι άνθρωποι που απολύουν την ικανότητα του συναισθήματος, όπως συμβαίνει μετά από σοβαρό τραυματισμό στον εγκέφαλο, δεν μπορούν να λάβουν καμιά απόφαση. Κατά συνέπεια αδυνατούν να κάνουν την οποιαδήποτε αγορά.
http://www.madata.gr/epikairotita/economy/31447.html
18 Νοεμβρίου 2010
Disney : "Steamboat Willie"
Ατμόπλοιο Γουίλη
18 Νοεμβρίου 1928
βγήκε στις κινηματογραφικές αίθουσες της Αμερικής η πρώτη ομιλούσα ταινία κινουμένων σχεδίων.
Τις φωνές ντουμπλάριζαν γνωστοί εκφωνητές της εποχής και την μουσική έγραψε ο Carl Stalling.
Ο Μίκυ είναι ο οδηγός ενός ποταμόπλοιου με κυβερνήτη τον Πητ ,τραγουδώντας προσπαθεί να κατακτήσει την Μίνι αλλά ο σκληρός καπετάνιος Πητ τον στέλνει να καθαρίσει πατάτες.......
28 Οκτωβρίου 2010
Σκηνοθέτες και ηθοποιοί....
Πώς έφθασαν οι δύο πλευρές να διεκδικούν τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο θέατρο του 21ου αιώνα, σε μια μάχη χωρίς τέλος
Oταν ο Τζόρτζιο Στρέλερ πήγε να σκηνοθετήσει στο Παρίσι, στην Κομεντί Φρανσέζ, οι ηθοποιοί μάζεψαν υπογραφές για να τον διώξουν. Δεν τα κατάφεραν. Η μάχη πάντως δεν είναι καινούργια: Από τα μέσα του 19ου αιώνα, όταν το επάγγελμα «σκηνοθέτης» άρχισε να ανατέλλει, ως τον 20ό, που ανακηρύχθηκε «ο αιώνας του», οι δύο πόλοι του θεάτρου παραμένουν σε μια αναγκαστική ανακωχή- και ας βρισκόμαστε ήδη στο τέλος της πρώτης δεκαετίας του 2000. Ή μήπως όχι;
Από την εποχή της παντοδυναμίας του ηθοποιού που ήταν παράλληλα συγγραφέας, σκηνοθέτης και θιασάρχης, όπως τον εξέφρασε από τον 17ο αιώνα ο Μολιέρος, ως τον απόλυτο πρωταγωνιστή, στην εκδοχή της Γαλλίδας Σάρας Μπερνάρ (πέθανε το 1923), το θέατρο δεν άργησε να περάσει στα χέρια εκείνων που, από υπεύθυνοι και διοργανωτές μιας παράστασης, έφθασαν να θεωρούνται σκηνοθέτες-δικτάτορες. Οι μεγάλες μορφές του είδους, ακολουθούμενοι συνήθως από μια θεατρική ομάδα, σφράγισαν τον περασμένο αιώνα. Ροντήρη ς, Κουν, Μινωτής,Βολανάκης και απέναντί τους οι πρωταγωνιστές: Ελένη Παπαδάκη,Μαρίκα Κοτοπούλη,Αιμίλιος Βεάκης,Κατίνα Παξινού,Βασίλης Λογοθετίδης ή Αλίκη Βουγιουκλάκη, Μάνος Κατράκης...
«Ερωτεύθηκα το θέατρο εξαιτίας των ηθοποιών όταν είδα για πρώτη φορά την Παξινού.Μετά είδα παράσταση του Κουν στο Τέχνης, αλλά δεν ένιωσα το ίδιο» λέει ο σκηνοθέτης Νίκος Μαστοράκης. «Γυρίζω πάντα στον ηθοποιό, είναι ο αυτοκράτορας.Ο σκηνοθέτης είναι εκείνος που κάνει την ανάγνωση του έργου» προσθέτει, εξηγώντας ότι η ιδιότητά του έρχεται συνήθως στην επιφάνεια σε εποχές όπου η θεατρική σκέψη γίνεται όλο και πιο σύνθετη.
«Ενας είναι ο βασιλιάς στο θέατρο,ο ηθοποιός» λέει και ο Γιάννης Μπέζος, ένας ηθοποιός που αυτοσκηνοθετείται και συγχρόνως σκηνοθετεί τον θίασό του. Αλλωστε μια από τις επικρατούσες απόψεις σήμερα, όχι μόνο στην Ελλάδα, είναι ότι «ο ηθοποιός είναι ο άρχων στο πιο εμπορικό θέατρο και ο σκηνοθέτης στα θέατρα που ψάχνονται», σκέψη με την οποία συμφωνεί και εφαρμόζει στο Θέατρο του Νέου Κόσμου ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος . «Η φιλοδοξία του ηθοποιού είναι στον ρόλο, του σκηνοθέτη στο έργο» προσθέτει. Και μια και ο λόγος για φιλοδοξίες, παρατηρεί κανείς ότι οι ομάδες που κατά καιρούς μπόλιασαν το ελληνικό θέατρο με σημαντικό έμψυχο υλικό διαλύθηκαν από τις φιλοδοξίες ηθοποιών που ήθελαν να γίνουν σκηνοθέτεςμε τρανταχτά παραδείγματα τη Σκηνή και το Εμπρός.
«Μόνος κριτής είναι ο θεατής»
Οσο για το κοινό, αυτό δεν φαίνεται διατεθειμένο να ακολουθήσει μονόδρομους: Επιλέγει κατά περίπτωση. Ισως επειδή, όπως επισημαίνει ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, «βασιλιάς είναι ο θεατής, που αρνείται τα ψευδοδιλήμματα. Μ΄ ενδιαφέρει το καλό θέαμα, μ΄ ενδιαφέρει μια παράσταση να ικανοποιεί τον λόγο της ύπαρξής της. Από την άλλη, βλέπω ότι μέσα από τις δουλειές των μεγάλων σκηνοθετών μεταφέρεται μια αγωνία για το θέατρο» , μεγαλύτερη από την αγωνία που μπορεί να έχουν θίασοι με στίγμα περισσότερο εμπορικό. Το ταμείο όμως παραμένει κοινός τόπος για όλους, ηθοποιούς και σκηνοθέτες.
Οι σταρ στο σανίδι, οι «δικτάτορες» στο παρασκήνιο
Η ντόπια θεατρική πιάτσα διαθέτει τα πάντα: ηθοποιούς που αυτοσκηνοθετούνται- σαν η σκηνοθεσία να αποτελεί θεατρική προαγωγή -, ηθοποιούς εσαεί μαθητές, σκηνοθέτες ή σκηνοθέτες-δασκάλους, ομάδες όπου όλα γίνονται συλλογικά και γι΄ αυτό δεν μακροημερεύουν, σταρ στο σανίδι και δικτάτορες στο παρασκήνιο. Το θέατρο παραμένει ένα ελεύθερο πεδίο δράσης. Ελεύθερο, αλλά και δημοκρατικό; «Αυτά είναι θέματα δήθεν δημοκρατίας» λέει ο ιδρυτής του Θεάτρου του Νέου Κόσμου. «Επιλέγω έργα που με ενδιαφέρουν για μια σειρά λόγων, και προχωρώ στη διαδικασία του παραγωγικού και καλλιτεχνικού έργου. Τα μοιράζομαι όλα αυτά με τους συνεργάτες μου. Είμαι κατά του σκηνοθέτη-φασίστα, αλλά και του αντίστοιχου ηθοποιού. Κανείς δεν παίζει ερήμην του συμπαίκτη του». Ούτε ερήμην του συγγραφέα; «Ισως εκεί να βρίσκεται η πραγματική αντιπαλότητα σήμερα» επανέρχεται ο Νίκος Μαστοράκης. «Ο σκηνοθέτης ανταγωνίζεται τον συγγραφέα σε έναν άνισο αγώνα, καθώς ο δεύτερος συνήθως δεν βρίσκεται στη ζωή». Εξ ου και παραστάσεις κλασικών, όπου το κείμενο κατακερματίζεται, μεταβάλλεται, αναπροσαρμόζεται, επικαιροποιείται. Σαν ο σκηνοθέτης να θέλει να εκδικηθεί τον γράφοντα.
Η ονοματολαγνεία παραμένει συνώνυμη της τέχνης της υποκριτικής: Οι ηθοποιοί εξακολουθούν να λατρεύονται, να γίνονται σταρ. Οι σκηνοθέτες θέλουν να αφήσουν το στίγμα τους. Σε μια τέχνη τόσο θνησιγενή ο καθένας επιδιώκει να αφήσει τα σημάδια του. «Δεν πρέπει να φαίνεται η δουλειά του σκηνοθέτη» παρατηρεί η Νικαίτη Κοντούρη , επαναλαμβάνοντας μια ρήση του Μίνου Βολανάκη. «Ο σκηνοθέτης θέτει τα όρια, φροντίζει το αποτέλεσμα, φτιάχνει ένα σύμπαν και αφήνει τον ηθοποιό ελεύθερο να κινηθεί». Ισως γι΄ αυτό το είδος του αυτοσκηνοθέτη πολλαπλασιάζεται στη χώρα μας (υποβοηθούμενο, τον τελευταίο καιρό, και από την οικονομική κρίση): ο Γιώργος Κιμούλης το ξεκίνησε με τις δικές του παραστάσεις και δεν άργησε να το γενικεύσει, κάτι που κάνει και ο Γιάννης Μπέζος αλλά και οι Πέτρος Φιλιππίδης, Γρηγόρης Βαλτινός, Γιώργος Μιχαλακόπουλος. «Ο καλός σκηνοθέτης είναι αυτός που δεν προβάλλει τη σκηνοθεσία, αλλά αφήνει αβίαστα τον θεατή να την ανακαλύψει» λέει ο τελευταίος προσυπογράφοντας τα λόγια του Βολανάκη. «Ο Κουν έλεγε ότι “σοφό είναι το σαφές” και εγώ σκέφτομαι πάντα την αξία των κειμένων. Γι΄ αυτό και σε ό,τι με αφορά ως σκηνοθέτη πιστεύω ότι πρέπει να αφήνουμε τα κείμενα να φαίνονται. Και σε τ ελική ανάλυση θα άξιζε να επιχειρήσουμε μια εναρμόνιση» .
Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artId=363575&dt=28/10/2010#ixzz13eNF4CJH
08 Οκτωβρίου 2010
Ποιός λύκος είναι πιο δυνατός;
Ένα βράδυ ένας γέρος (ινδιάνος) της φυλής Τσερόκι, μίλησε στον εγγονό του για τη μάχη που γίνεται μέσα στην ψυχή των ανθρώπων. Είπε: "Γιέ μου, η μάχη γίνεται μεταξύ δυο 'λύκων' που υπάρχουν μέσα σε όλους μας" Ο ένας είναι το Κακό. - Είναι ο θυμός, η ζήλια, η θλίψη, η απογοήτευση, η απληστία, η αλαζονία, η αυτολύπηση, η ενοχή,η προσβολή, η κατωτερότητα, τα ψέματα, η ματαιοδοξία, η υπεροψία, και το εγώ.
Ο άλλος είναι το Καλό. - Είναι η χαρά, η ειρήνη, η αγάπη, η ελπίδα, η ηρεμία, η ταπεινοφροσύνη,
η ευγένεια, η φιλανθρωπία, η συμπόνοια, η γεναιοδωρία, η αλήθεια, η ευσπλαχνία και
η πίστη στο Θεό.'
Ο εγγονός το σκέφτηκε για ένα λεπτό και μετά ρώτησε τον παππού του: "Ποιος λύκος νικάει;"
Ο γέρος Ινδιάνος Τσερόκι απάντησε απλά ....
"Αυτός που ταΐζεις."
19 Σεπτεμβρίου 2010
West side story όπως λέμε Ρωμαίος και Ιουλιέτα....
Από την πρώτη προβολή της ταινίας West Side Story, σαρανταδύο χρόνια πριν, μέχρι σήμερα, τα εκατομμύρια φανατικών θαυμαστών ανά τον κόσμο που την λάτρεψαν και οι αμέτρητοι κριτικοί κινηματογράφου που ασχολήθηκαν μαζί της, δεν μπόρεσαν ποτέ στ'αλήθεια να απαντήσουν με απόλυτη βεβαιότητα στο ακόλουθο ερώτημα: ήρθε το West Side Story να υπηρετήσει πιστά και με σεβασμό το κινηματογραφικό είδος των musicals, των μουσικοχορευτικών κωμωδιών δηλαδή, ένα είδος που το 1961, μέτραγε ήδη πάνω από τρεις δεκαετίες ζωής; Ή μήπως αποτέλεσε ταινία-σταθμό στην ιστορία της έβδομης τέχνης, όχι μόνο χάρη στα αλησμόνητα μουσικά του κομμάτια και τις αιθέριες χορογραφίες, αλλά και επειδή τόλμησε να προχωρήσει ένα βήμα παραπέρα, εισάγοντας την «μουσική τραγωδία», ένα είδος musical λιγότερο παραμυθένιο και «χρωματιστό» και περισσότερο σκληρό και ρεαλιστικό; Δεν είναι ανάξιο λόγου, να αναφερθεί, εξάλλου, πως πολύ συχνά το West Side Story χαρακτηρίστηκε «κοινωνιολογικό ντοκουμέντο», μεταφρασμένο βέβαια σε όρους τέχνης.
Όλα ξεκινούν το 1949, όταν ο διάσημος ήδη χορογράφος και σκηνοθέτης του Broadway, Jerome Robbins, προτείνει στον θεατρικό συνθέτη Leonard Bernstein την θεατρική μεταφορά του έργου του William Shakespeare, Romeo and Juliet. Με μόνη διαφορά, πως το δραματικό ζευγάρι δεν θα προέρχεται αυτή τη φορά από τα γένη των Καπουλέτων και των Μοντέγων, αλλά από οικογένειες διαφορετικών θρησκευτικών πεποιθήσεων. Συγκεκριμένα, η διαμάχη θα προκύπτει μεταξύ Εβραίων και Καθολικών. Η πρόταση γίνεται αρχικά αποδεκτή με αρκετό ενθουσιασμό. Η δυσκολία, όμως, των συντελεστών να επικεντρωθούν στο σχέδιο αυτό, οδηγεί την ιδέα στο «ψυγείο», όπου και μένει για έξι χρόνια. Το 1955 το εγχείρημα δρομολογείται και πάλι, αυτή τη φορά δυναμικά. Η σκέψη της θρησκευτικής διαμάχης όμως παύει να είναι ελκυστική. Το «ανανεωμένο» όραμα, θέλει το «Ρωμαίο» να είναι μέλος μίας συμμορίας Αμερικανών δεύτερης γενιάς, ενώ την «Ιουλιέτα» να προέρχεται από συμμορία νεοφερμένων Πορτορικανών. Η ιστορία θα διαδραματίζεται στη Νέα Υόρκη της δεκαετίας του 50. Το νέο σχέδιο εμπνέει συνθέτη και σκηνοθέτη και με τη συμβολή του Arthur Laurents, θεατρικού συγγραφέα, το West Side Story σηκώνει για πρώτη φορά αυλαία στις 19 Αυγούστου του 1955. Έκτοτε δεν έχει σταματήσει να παίζεται, στις μεγαλύτερες σκηνές του κόσμου.
Έξι χρόνια αργότερα, το Hollywood, «εθισμένο» από καιρό στις κινηματογραφικές μεταφορές μεγάλων επιτυχιών του Broadway υποδέχεται το West Side Story. Mε τους Robert Wise και Jerome Robbins, μαζί στο σκηνοθετικό τιμόνι, την προϋπάρχουσα μουσική του Berstein και στίχους του Stephen Sondheim, μία νέα σελίδα κινηματογραφικής ιστορίας γράφεται. Στις πρωταγωνιστικές θέσεις λάμπουν οι Natalie Wood, στο ρόλο της Maria και ο Richard Breymer, στο ρόλο του Tony, και οι δύο επιλεγμένοι λόγο της επιτυχούς θεατρικής τους θητείας. Την παράσταση όμως, από τους ντουμπλαρισμένους αστέρες, κλέβουν οι ερμηνείες των δεύτερων, Rita Moreno (Anita), George Ckakiris (Bernando) και Russ Tumblyn (Riff). Αρκετά μεγάλο μέρος των σκηνών γυρίζεται σε φυσικά τοπία του Manhattan, γήπεδα, δρόμους, σοκάκια, προκειμένου να εξασφαλιστεί ο αναγκαίος ρεαλισμός.
Το κινηματογραφικό πια West Side Story, σημειώνει ρεκόρ στο θεσμό των Oscars αφού κερδίζει 10 από τα 11 βραβεία για τα οποία προτάθηκε, μεταξύ άλλων, καλύτερης βΑ ανδρικής και γυναικείας ερμηνείας καθώς επίσης και καλύτερης ταινίας. Πέρα από τα βραβεία, όμως, εμπλουτίζει την παγκόσμια μουσική κληρονομιά με αλησμόνητα κομμάτια, όπως το «Maria» και το «America». Δεν είναι τυχαίο πως ο δίσκος με τη μουσική επένδυση της ταινίας είναι από τους πλέον επιτυχημένους της μουσικής ιστορίας.
Πέρα από βραβεία και διακρίσεις, λαμπερά ονόματα και παρασκηνιακές περιπέτειες, το West Side Story θεωρείται ένα ανεκτίμητο διαμάντι γιατί στόχευσε με πραγματικό θράσος στην καρδιά των θεατών. Τύλιξε ακραίες συμπεριφορές, όπως το μίσος για τη διαφορετικότητα, τραχιές αλήθειες, όπως η σκληρότητα της ζωής, αλλά και υπέροχα συναισθήματα, όπως η φαταλιστική αγάπη, που μονάχα ο Shakespeare τόλμησε να φωτίσει, με το φανταχτερό, πολύχρωμο περιτύλιγμα, που μονάχα ένα musical μπορεί να προσφέρει. ΓιΑαυτόν ακριβώς το λόγο, ο θεατής συνειδητοποιεί χωρίς καμία προετοιμασία, το απέραντο μέγεθος του μίσους αλλά και της αγάπης, όπως μονάχα μέσα από την πεζή, οικεία πραγματικότητα αναδεικνύονται.
(από http://www.cinemanews.gr/)
Όλα ξεκινούν το 1949, όταν ο διάσημος ήδη χορογράφος και σκηνοθέτης του Broadway, Jerome Robbins, προτείνει στον θεατρικό συνθέτη Leonard Bernstein την θεατρική μεταφορά του έργου του William Shakespeare, Romeo and Juliet. Με μόνη διαφορά, πως το δραματικό ζευγάρι δεν θα προέρχεται αυτή τη φορά από τα γένη των Καπουλέτων και των Μοντέγων, αλλά από οικογένειες διαφορετικών θρησκευτικών πεποιθήσεων. Συγκεκριμένα, η διαμάχη θα προκύπτει μεταξύ Εβραίων και Καθολικών. Η πρόταση γίνεται αρχικά αποδεκτή με αρκετό ενθουσιασμό. Η δυσκολία, όμως, των συντελεστών να επικεντρωθούν στο σχέδιο αυτό, οδηγεί την ιδέα στο «ψυγείο», όπου και μένει για έξι χρόνια. Το 1955 το εγχείρημα δρομολογείται και πάλι, αυτή τη φορά δυναμικά. Η σκέψη της θρησκευτικής διαμάχης όμως παύει να είναι ελκυστική. Το «ανανεωμένο» όραμα, θέλει το «Ρωμαίο» να είναι μέλος μίας συμμορίας Αμερικανών δεύτερης γενιάς, ενώ την «Ιουλιέτα» να προέρχεται από συμμορία νεοφερμένων Πορτορικανών. Η ιστορία θα διαδραματίζεται στη Νέα Υόρκη της δεκαετίας του 50. Το νέο σχέδιο εμπνέει συνθέτη και σκηνοθέτη και με τη συμβολή του Arthur Laurents, θεατρικού συγγραφέα, το West Side Story σηκώνει για πρώτη φορά αυλαία στις 19 Αυγούστου του 1955. Έκτοτε δεν έχει σταματήσει να παίζεται, στις μεγαλύτερες σκηνές του κόσμου.
Έξι χρόνια αργότερα, το Hollywood, «εθισμένο» από καιρό στις κινηματογραφικές μεταφορές μεγάλων επιτυχιών του Broadway υποδέχεται το West Side Story. Mε τους Robert Wise και Jerome Robbins, μαζί στο σκηνοθετικό τιμόνι, την προϋπάρχουσα μουσική του Berstein και στίχους του Stephen Sondheim, μία νέα σελίδα κινηματογραφικής ιστορίας γράφεται. Στις πρωταγωνιστικές θέσεις λάμπουν οι Natalie Wood, στο ρόλο της Maria και ο Richard Breymer, στο ρόλο του Tony, και οι δύο επιλεγμένοι λόγο της επιτυχούς θεατρικής τους θητείας. Την παράσταση όμως, από τους ντουμπλαρισμένους αστέρες, κλέβουν οι ερμηνείες των δεύτερων, Rita Moreno (Anita), George Ckakiris (Bernando) και Russ Tumblyn (Riff). Αρκετά μεγάλο μέρος των σκηνών γυρίζεται σε φυσικά τοπία του Manhattan, γήπεδα, δρόμους, σοκάκια, προκειμένου να εξασφαλιστεί ο αναγκαίος ρεαλισμός.
Το κινηματογραφικό πια West Side Story, σημειώνει ρεκόρ στο θεσμό των Oscars αφού κερδίζει 10 από τα 11 βραβεία για τα οποία προτάθηκε, μεταξύ άλλων, καλύτερης βΑ ανδρικής και γυναικείας ερμηνείας καθώς επίσης και καλύτερης ταινίας. Πέρα από τα βραβεία, όμως, εμπλουτίζει την παγκόσμια μουσική κληρονομιά με αλησμόνητα κομμάτια, όπως το «Maria» και το «America». Δεν είναι τυχαίο πως ο δίσκος με τη μουσική επένδυση της ταινίας είναι από τους πλέον επιτυχημένους της μουσικής ιστορίας.
Πέρα από βραβεία και διακρίσεις, λαμπερά ονόματα και παρασκηνιακές περιπέτειες, το West Side Story θεωρείται ένα ανεκτίμητο διαμάντι γιατί στόχευσε με πραγματικό θράσος στην καρδιά των θεατών. Τύλιξε ακραίες συμπεριφορές, όπως το μίσος για τη διαφορετικότητα, τραχιές αλήθειες, όπως η σκληρότητα της ζωής, αλλά και υπέροχα συναισθήματα, όπως η φαταλιστική αγάπη, που μονάχα ο Shakespeare τόλμησε να φωτίσει, με το φανταχτερό, πολύχρωμο περιτύλιγμα, που μονάχα ένα musical μπορεί να προσφέρει. ΓιΑαυτόν ακριβώς το λόγο, ο θεατής συνειδητοποιεί χωρίς καμία προετοιμασία, το απέραντο μέγεθος του μίσους αλλά και της αγάπης, όπως μονάχα μέσα από την πεζή, οικεία πραγματικότητα αναδεικνύονται.
(από http://www.cinemanews.gr/)
13 Σεπτεμβρίου 2010
Η Ρωσική ταινία Οστροβ (Νησί)...
επειδή μου το ζητήσατε έβαλα και την ταινία Οστροβ με Ελληνικούς υπότιτλους....
πατώντας full-screen μπορειτε να δείτε κανονικά την ταινία όπως στην τηλεόραση.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)