06 Απριλίου 2012

όταν ο χρόνος έγινε χρήμα....





γεννήθηκε η κρίση...... δηλαδή η  απώλεια της συνειδητοποίησης της αναγκαιότητας της ύπαρξης του άλλου άνθρωπου......έτσι ο κάθε ένας από εμάς έχει καταντήσει να πιστεύει σε μια "δημοκρατία" όπου η μοναδική πραγματική αξία της είναι η εξύψωση του εγώ απέναντι στο εμείς.....
καταντήσαμε να θεωρούμε τον καπιταλισμό αξία και τρόπο επίλυσης σχεδόν όλων των προβλημάτων μας,είτε αυτά ειναι οικονομικά,είτε πολιτικά,είτε θεσμικά,είτε ηθικά.....
πώς μπορεί άραγε ο καπιταλισμός που πρεσβεύει τη μεγιστοποίηση του κέρδους από τον κάθε επίδοξο καπιταλιστή,να οδηγήσει την Ανθρωπότητα στην πραγματική ευημερία,την ειρήνη και την αλληλεγγύη;...
ένα σύστημα που δημιουργήθηκε από λίγους για λίγους φτάνει στο τέλος του σε μια παγκόσμια κοινότητα που σήμερα ξεπερνάει τα επτά δισεκατομμύρια ψυχές;...
και λέω ψυχές,γιατί μόνο με αυτό το "νόμισμα" μπορείς να μετρήσεις την πραγματική ηθική διάσταση της παγκόσμιας κρίσης που εμφανίζεται σιγα-σιγά στον ορίζοντα όλης της Ανθρωπότητας και που αναγκαστικά θα οδηγήσει, όπως στις αρχαίες τραγωδίες,στον πόνο,το αίμα και στο τέλος την κάθαρση.....
η λογική του "βγάζω όσο μπορώ περισσότερα" πέρασε στις συνειδήσεις μας σαν αξία και ιδανικό απο τους γονείς μας,σε μια ανόητη προτροπή να γίνουμε υπηρέτες του χρήματος αντί να γίνει το χρήμα υπηρέτης μας.....γίναμε ζώα παραγωγής εγωισμού,ματαιοδοξίας,φυλαργυρίας και αλαζονείας,ο καθένας στο βαθμό που μπορεί....άλλος επιδεικνύοντας το καινούργιο του αυτοκινήτο,άλλος το τελευταίας γενιάς κινητό και άλλος την πολυτελή θαλαμηγό του....
όλα αυτά τώρα τελειώνουν......μπαίνουμε στην περίοδο της κάθαρσης...όπου θα είμαστε αναγκασμένοι να επαναπροσδιορίσουμε τις αξίες μας μέσα από μια παγκόσμια αμφισβήτηση του τρόπου ζωής,όπου φυσικά αυτό δεν θα γίνει χωρίς πόνο και δάκρυα...αφού η αμφισβήτηση κάθε "αυτονόητης" μέχρι σήμερα συνθήκης ζωής γκρεμίζεται παρασέρνοντας μαζί της τα πάντα......ό,τι είχαμε αποδεχτεί,ακόμα και τα πρόσωπα που συμβολίζουν αυτόν τον τρόπο ζωής...
αυτό που θα πρέπει να αναρωτηθούμε απο εδώ και πέρα ειναι "και μετά τί;"......
πώς θα ζούμε μετά;....πώς θα σκεφτόμαστε;....ποιά θα είναι τα ιδανικά και οι αξίες μας;......
θα ζούμε για να υπηρετούμε το χρήμα;....θα παράγουμε για να ζούν οι λίγοι μέσα στην έπαρση της προσωπικής τους επιτυχίας;....
το τέλος μιας μακροχρόνιας κρίσης,γιατί τέτοια είναι ο καπιταλισμός (σε όλες τις μορφές του,είτε αφορά την οικονομία,είτε τν πολιτισμό,είτε τη στάση μας απέναντι στη θρησκεία,ακόμα και στα ζώα) δεν θα είναι και το τέλος της Ανθρωπότητας όπως ισχυρίζονται πολλοί.....άλλωστε η ανθρώπινη ιστορία έχει μια σπειροειδή πορεία,όπως ακριβώς και η Γή στο ηλιακό σύστημα....
προχωράει πάντα ευθεία δίνοντας την αίσθηση των κύκλων....
ας αναλογιστούμε λοιπόν τί έρχεται μετά την κάθαρση.....
ποιές δυνάμεις και ποιές αξίες θα επικρατήσουν.....
το σίγουρο είναι ότι ό,τι συμβολίζει την δύναμη του σημερινού πολιτισμικού συστήματος θα καταστραφεί .....όπως π.χ. το χρήμα,οι ισχυροί στρατοί,τα ισχυρά έθνη όπως η Αμερική,το Ισραήλ,η Γερμανία,η Αγγλία,η Ελβετία,ακόμα και η Κίνα θα κλονιστεί συθέμελα....
δεν μιλάω όμως για τη Ρωσία,γιατί ως έθνος έχει ένα πολιτισμικό υπόβαθρο που θα γίνει βάση επαναπροσδιορισμού των αξιών....θα περάσει βέβαια κι αυτή από το καθαρτήριο πυρ.....ίσως την πιό καθαρή βάση για τη νέα εποχή που έρχεται την έχει η Ελλάδα.....πού μέσα από την δική της κρίση,την δική της τιμωρία ...θα βρεί εύκολα το δρόμο του μέλλοντος...
θα μπούμε σε μια εποχή που οι γονείς δεν θα λένε στα παιδιά τους "γίνε πλούσιος"....αλλά θα τους λένε "μοιράσου τα πλούτη σου για να γίνεις πλουσιότερος"......
θα περπατάμε στο δρόμο και αντί για διαφημιστικές πινακίδες θα βλέπουμε θρησκευτικά σύμβολα.....θα ξυπνάμε το πρωί και δεν θα αναρωτιόμαστε "πόσα θα βγάλω σήμερα"...γιατί όσα χρειαζόμαστε θα τα έχουμε ήδη στην τσέπη.....θα σηκώνουμε το τηλέφωνο και δεν θα είναι ο τραπεζίτης που μας ζητάει τα λεφτά του δανείου  αλλά ο γείτονας που θέλει να δεί αν είμαστε καλά....
ας αλλάξουμε λοιπόν τον τρόπο που ζούμε...ας απορρίψουμε όσους συμβολίζουν την κρίση,την οικονομική,την πνευματική,την ηθική,την πολιτισμική......ας απορρίψουμε τους πολιτικούς που υπηρέτησαν πιστά αυτές τις "αξίες"....ας απορρίψουμε τους ιερείς που υπηρετούν αυτό τον τρόπο ζωής....τους σκηνοθέτες που παράγουν βία για να γίνουν πλουσιότεροι.....τους τραγούδιστες που στην καλύτερη δεν παράγουν τίποτα .....ό,τι τέλος πάντων δεν ταιριάζει στον προορισμό του Ανθρώπου.....

03 Απριλίου 2012

02 Απριλίου 2012

Κωνσταντινούπολη...


ένας πίνακας με την Αγια-Σοφια σε νυχτερινό περιβάλλον,από το ταξίδι μου στην Κωνσταντινούπολη....

06 Φεβρουαρίου 2012

17 Ιανουαρίου 2012

γερόντισσα Γαβριηλία...






"Α ξέχασα να σας πω εγώ έχω τις πέντε γλώσσες. Η πρώτη είναι το χαμόγελο... Η δεύτερη είναι τα δάκρυα... Η τρίτη το άγγιγμα.... Η τέταρτη είναι η προσευχή... Η πέμπτη είναι η αγάπη... με αυτές τις πέντε γλώσσες γυρίζεις όλη την Γη και είναι όλος ο Κόσμος δικός σου. Όλους τους αγαπάς το ίδιο. Ασχέτως θρησκείας και έθνους. Ασχέτως με όλα. Παντού υπάρχουν Άνθρωποι του Θεού. Και δεν ξέρεις αυτός που βλέπεις σήμερα, εάν αύριο δεν θα είναι ο Άγιος...."

13 Δεκεμβρίου 2011

πίνακας του B. Zani ....


ένας πίνακας του ΖΑΝΙ που με συναρπάζει ......

04 Δεκεμβρίου 2011

Φάουστ...του Αλέξανδρου Σοκούροφ.


Faust. Ρωσία, 2011 - γερμανικοί διάλογοι. Σκηνοθεσία: Αλεξάντερ Σοκούροφ. Σενάριο: Σοκούροφ, Μαρίνα Κορένεβα, Γιούρι Αράμποφ. Ηθοποιοί: Γιοχάνες Τσάιλερ, Αντόν Αντασίνσκι, Ιζόλντα Ντιτσάουκ, Χάνα Σιγκούλα. 134'
*****
Μια νέα ματιά πάνω στην ιστορία του Φάουστ, μέσα από ένα συναρπαστικό, εικαστικά λαμπρό, φιλοσοφικό ρόουντ-μούβι. Χρυσό Λιοντάρι στο Φεστιβάλ Βενετίας.
Τελευταίο μέρος μιας τετραλογίας («Μολώχ», «Ταύρος» και «Ο ήλιος») είναι ο «Φάουστ» του Ρώσου Αλεξάντερ Σοκούροφ, που χάρισε στο σκηνοθέτη της το Χρυσό Λιοντάρι του φετινού Φεστιβάλ Βενετίας.
Με έμπνευση τη ζωγραφική του 19ου αιώνα να κυριαρχεί στα εικαστικά λαμπρά, βουτηγμένα σ' ένα ξεθωριασμένο, καφετί χρώμα, πλάνα, ο Σοκούροφ αντλεί από το θεατρικό έργο του Γκέτε για να μας παρουσιάσει μιαν άλλη, εντελώς δική του εκδοχή πάνω στο μύθο του Φάουστ.
Ο Φάουστ του, άνθρωπος αφελής, μελαγχολικός με οικονομικά προβλήματα, που έχει στραφεί μακριά από τα πνευματικά ζητήματα και έχει πάψει να αναζητεί την ψυχή του ανθρώπου, ξεκινά από μια «καλιγκαρική» πόλη, παρέα μ' έναν τοκογλύφο Μεφιστοφελή, διασχίζει μυστικούς υπόγειους διαδρόμους, περνάει από ξερά, γεμάτα βράχια, τοπία, όπου συναντά τη Μαργαρίτα, για να απορρίψει τελικά τις φοβίες και τα άγχη του για την ύπαρξη ή μη της ψυχής και να μετατραπεί σταδιακά σ' έναν σύγχρονο άνθρωπο, μέχρι σ' ένα βαθμό παρόμοιο με τους χαρακτήρες των τριών προηγούμενων ταινιών: Χίτλερ, Λένιν, Χιροχίτο, αν και πιο ανθρώπινο και πονετικό από εκείνους.
Ο Σοκούροφ έφτιαξε ένα φιλοσοφικό ρόουντ-μούβι, γεμάτο σκηνές πλούσιες όχι μόνο από εικαστικής πλευράς αλλά και θεματικά, με ιδέες και ερωτήματα, μαζί κι ένα εύστοχο, διαβρωτικό χιούμορ, που μόνο ένας σκηνοθέτης που προβληματίζεται για τον κόσμο και την τέχνη του ξέρει να βάζει με τέτοιο άμεσο, κινηματογραφικά συναρπαστικό τρόπο. Σίγουρα η πιο ώριμη ταινία του σκηνοθέτη της «Ρώσικης κιβωτού».

(από http://www.enet.gr/?i=news.el.texnes&id=329484)