Ο καθρέπτης του εαυτού μας είναι τα like του Facebook;

Πώς ένα και μόνο κλικ είναι ικανό να αποκαλύψει στοιχεία για τα ευαίσθητα προσωπικά σου δεδομένα; Επιστημονική έρευνα έδειξε πως τα ''like'' στο facebook μαρτυρούν τις πολιτικές και σεξουαλικές προτιμήσεις, τις θρησκευτικές πεποιθήσεις, την πιθανή χρήση ναρκωτικών, ακόμα και το βαθμό νοημοσύνης ή εσωστρέφειας-εξωστρέφειας ενός ανθρώπου.

Οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων, χωρίς να το συνειδητοποιούν, προβαίνουν σε μεγάλες αποκαλύψεις και εκδηλώνουν προτιμήσεις κάνοντας ''like''. Το ''αθώο'' κλικ προσφέρει πληθώρα πληροφοριών για το προφίλ του χρήστη, τις οποίες ούτε κατά διάνοια δε θα μαρτυρούσε ο ίδιος.

Στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, οι Μαίκλ Κοζίνσκι, Ντέιβιντ Στίλγουελ και Θορ Γκρέπελ συγκέντρωσαν τα Like και τα λεπτομερή δημογραφικά προφίλ από 58.000 εθελοντές χρήστες του facebook.  Αξιοποίησαν τα αποτελέσματα, έκαναν ψυχομετρικά τεστ και κατόρθωσαν να μαντέψουν σωστά σε ποσοστό από 60% έως 95% προσωπικά στοιχεία για κάθε χρήστη.

''Οι άνθρωποι μοιράζονται στη διαδυκτιακή κοινότητα τι τους αρέσει και τι όχι, χωρίς να συνειδητοποιούν ότι μοιράζονται πολύ προσωπικά δεδομένα'' δήλωσε ο ψυχολόγος Μαίκλ Κοζίνσκι.

Η έρευνα ανέδειξε τη δύναμη και τους κινδύνους της παραχώρησης των ψηφιακών δημογραφικών στοιχείων, τα οποία αποτελούν και το ''κλειδί'' της στοχευμένης διαφήμισης, όπως επισημαίνουν οι ειδικοί.

Τα αποτελέσματα ήταν ιδιαίτερα αποκαλυπτικά, καθώς οι αλγόριθμοι έδωσαν ακριβή στοιχεία στο 88% των περιπτώσεων όσον αφορά τον σεξουαλικό προσανατολισμό των ανδρών, στο 95% στη διάκριση Αφροαμερικανών από Καυκάσιους-Αμερικανούς και στο 85% στη διάκριση μεταξύ Ρεπουμπλικανού και Δημοκρατικού.

''Πολλοί άνθρωποι μπορεί να συναινούν στην ανταλλαγή δεδομένων σε απευθείας σύνδεση, δεν όμως συνειδητοποιούν τις πρόσθετες προσωπικές λεπτομέρειες που οι ερευνητές μπορούν να συλλέξουν από αυτά'' τονίζει η Helen Nissenbaum, διευθύντρια Ινστιτούτου στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης.

Την επόμενη φορά σκεφτείτε καλά πριν πατήσετε ''like'', μπορεί να αποκαλυφθούν πολλά... 

(από:http://news247.gr/eidiseis/texnologia/pws_ta_like_sto_facebook_apokaluptoyn_ta_mystika_mas.2165385.html)

Οι ψυχολογικές επιδράσεις των χρωμάτων στις ζωές μας...

(έργο του Πολ Σεζάν)

Τον 15ο αιώνα, το πράσινο αποτελούσε την καλύτερη επιλογή για νυφικό φόρεμα, αφού, σύμφωνα με τους αρχαίους κελτικούς μύθους, αλλά και τις πρωτοχριστιανικές παραδόσεις, συμβόλιζε τη γονιμότητα. Με το πέρασμα του χρόνου και ανάλογα με την κουλτούρα κάθε λαού, οι χρωματικές επιλογές αποκτούσαν διαφορετική σημασία.

Έτσι ακόμη και σήμερα, στην Κίνα, το λευκό νυφικό συμβολίζει το πένθος και δηλώνει τον ύστατο χαιρετισμό της νύφης στην ανέμελη ζωή της. Στην Ινδία, οι παντρεμένες γυναίκες απαγορεύεται να φορούν μόνο λευκά, γιατί έτσι δηλώνουν τη δυστυχία τους μέσα στο γάμο αλλά και την κρυφή επιθυμία τους να χηρέψουν και να απαλλαγούν από τα δεσμά ενός δυστυχισμένου έγγαμου βίου.

Θα τρώγατε ένα πράσινο μπιφτέκι;

Πέρα όμως από τις προκαταλήψεις και τις δεισιδαιμονίες των απλοϊκών ανθρώπων, τα χρώματα έγιναν αντικείμενο μελέτης πολλών επιστημόνων, που καθιέρωσαν τη χρωματολογία, ένα είδος επιστήμης με θεραπευτικές ικανότητες και ψυχολογικές προεκτάσεις.

Το 1973, στο Πανεπιστήμιο της Μασαχουσέτης, ο καθηγητής-ψυχολόγος F. Dyer, απέδειξε με ένα απλό πείραμα την επιρροή των χρωμάτων στη διατροφή και την όρεξή μας. Μια ομάδα φοιτητών κλήθηκε να γευματίσει σε μια αίθουσα με ειδικούς λαμπτήρες που έκαναν τον αρακά να φαίνεται μαύρος, το μπιφτέκι πράσινο, τη σαλάτα ροζ και τον καφέ κίτρινο! Παρότι τα φαγητά ήταν άψογα μαγειρεμένα με τα υγιεινότερα υλικά, πολλοί φοιτητές αρνήθηκαν να φάνε επειδή ένιωσαν έντονη αποστροφή για τα «αφύσικα» κατασκευάσματα, ενώ όσοι τα δοκίμασαν παρουσίασαν αργότερα έντονες στομαχικές διαταραχές...

Δυο άλλοι ερευνητές, οι Dr. Jacobs και Suesh, μετά από μακροχρόνιες έρευνες κατέληξαν το 1975 στο συμπέρασμα ότι τα μόνα χρώματα που ηρεμούν τον ανθρώπινο οργανισμό είναι το πράσινο και το μπλε. Έτσι, οι αρχές της Καλιφόρνια πειραματίστηκαν πάνω στις ευεργετικές επιδράσεις των χρωμάτων, χρησιμοποιώντας τρία διαφορετικά είδη ασθενοφόρων, ειδικών για τη μεταφορά καρδιοπαθών. Όσα είχαν κόκκινη εσωτερική επένδυση, επιτάχυναν τους καρδιακούς παλμούς των ασθενών, οι οποίοι ένιωθαν αρκετά άσχημα κατά τη μεταφορά τους στο νοσοκομείο. Όσα είχαν πράσινη επένδυση, δημιουργούσαν στους ασθενείς ένα πρωτόγνωρο αίσθημα ηρεμίας ενώ όσα διέθεταν γαλάζια επένδυση συνέβαλαν στην ψυχική γαλήνη των ασθενών που ένιωθαν ιδιαίτερα ασφαλείς.

Η Γέφυρα των αυτοκτονιών...

Τα ομολογουμένως εντυπωσιακά αποτελέσματα των πολύχρονων ερευνών των χρωματολόγων οδήγησαν στην υιοθέτηση και την αποδοχή της χρωματολογίας από το ευρύ κοινό. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της γέφυρας Blackfriar στο Λονδίνο-περισσότερο γνωστής ως η «γέφυρα των αυτοκτονιών» -που αποτελούσε πόλο... έλξης για πολλούς αυτόχειρες λόγω του μαύρου της χρώματος.

Με τη βοήθεια της χρωματολογίας, η γέφυρα βάφτηκε καφέ-κόκκινη και οι αυτοκτονίες μειώθηκαν κατά 34%. Κάτι ανάλογο συνέβη και στα μεταλλουργεία της Νάντης στη Γαλλία, όπου τα εργατικά ατυχήματα μειώθηκαν κατά 80% όταν οι τοίχοι βάφτηκαν γαλάζιοι από μαύροι που ήταν πριν.

Κοινωνιολογικές προσεγγίσεις

Σε μια κοινωνία που απορρίπτει κατηγορηματικά τον ασπρόμαυρο τρόπο ζωής αναφέρεται και το «Λεξικό των Χρωμάτων» του γάλλου συγγραφέα Μισέλ Παστουρό. Ο έμπειρος μελετητής ανέτρεξε στα σκοτεινά χρόνια του Μεσαίωνα, όπου οι μόνες επιλογές χρωμάτων ήταν το άσπιλο λευκό ή το δαιμονικό μαύρο. Το πράσινο απέκτησε δαιμονικές ιδιότητες στα χρόνια του Μωάμεθ, ο οποίος κήρυττε το λόγο του Αλλάχ φορώντας πράσινο τιρμπάν και προκαλώντας ρίγη τρόμου στους θεοφοβούμενους χριστιανούς. Σοβαρό και αποδεκτό από όλους ήταν μόνο το μπλε, πράγμα που δικαιολογεί απόλυτα τη χρωματική επιλογή του Levi Strauss για τα blue jeans του, που έμελλε να κατακτήσουν τον κόσμο.

Τα χρώματα με το πέρασμα του χρόνου απέκτησαν «γεύση», «βάρος» και «θερμότητα» και μέσα από μελέτες προέκυψε ότι είναι «ζεστά» στις αποχρώσεις του κόκκινου και εξαιρετικά παγωμένα στις αποχρώσεις του μπλε-πράγμα που δικαιολογεί απόλυτα και τις αντίστοιχες ενδείξεις κρύου-ζεστού στις βρύσες. Η γεωγραφική θέση αλλά και το πολιτιστικό επίπεδο ενός λαού έχει άμεση επίδραση στην επιλογή των χρωμάτων. Για το λόγο αυτό, οι περισσότεροι λαοί έλκονται από ανθρώπους με διαφορετικά χρωματικά χαρακτηριστικά από τα δικά τους καθώς τα θεωρούν εξωτικά και ασυνήθιστα. 

(έργο της Ναταλίας Γκοντσάροβα)

Βάλτε χρώμα στη ζωή σας

Τα χρώματα καθρεφτίζουν την πιο μύχια πτυχή του εαυτού μας και αποκαλύπτουν πράγματα που ίσως θέλαμε να κρατήσουμε μόνο για εμάς. Οι χρωματικές επιλογές κυρίως των ρούχων που φοράμε καθημερινά δεν είναι καθόλου τυχαίες, αφού συμβολίζουν την ψυχική μας διάθεση. Η ιδιαίτερη αυτή συμβολική γλώσσα στέλνει υποσυνείδητα μηνύματα στους αποδέκτες αρκεί να είναι σε θέση να την κατανοήσουν αλλά και να ανταποκριθούν έγκαιρα στο κάλεσμά της. Με οδηγό λοιπόν τα χρώματα, ας προσπαθήσουμε να ανιχνεύσουμε τα καλά κρυμμένα μυστικά.

Κόκκινο: Το χρώμα του πάθους και της έντασης δηλώνει την έντονη διάθεση για ζωή και δημιουργία. Ενισχύει τη ζωτικότητα και υπόσχεται να σας κάνει να ξεχάσετε τη λέξη πλήξη. Επειδή όμως ερεθίζει τα... τεντωμένα νεύρα, καλό θα είναι να το αποφύγετε όταν είστε θυμωμένοι, ενώ μπορείτε να το χρησιμοποιήσετε άφοβα για να ζητήσετε αύξηση, επειδή θα σας δώσει κουράγιο, αλλά και να δηλώσετε την έντονα ερωτική σας διάθεση απέναντι σε κάποιον που δεν έχει ακόμη... λάβει το μήνυμα.

Πράσινο: Το ιερό χρώμα των Αιγυπτίων και των μουσουλμάνων φημίζεται για τις θεραπευτικές ιδιότητές του. Μελέτες έχουν αποδείξει ότι άτομα που εργάζονται σε ένα καταπράσινο περιβάλλον παρουσιάζουν λιγότερα προβλήματα υγείας. Πέρα όμως από τις καθαρά ιατρικές του δυνατότητες υποδηλώνει την έντονη ερωτική διάθεση καθώς και την προσπάθεια ενός ατόμου για επίλυση τυχόν διαφορών.

Κίτρινο: Είναι ένα χρώμα με διαφορετικές σημασίες ανάλογα με την απόχρωσή του. Αν αντιπαθείτε φανερά κάποιον, δηλώστε το με ένα κίτρινο ρούχο ενώ αν έχετε καλή διάθεση και θέλετε να φανείτε φιλικοί προτιμήστε το ζεστό κίτρινο. Η απόχρωση του χρυσού θα δηλώσει εύγλωττα την υπεροχή σας αλλά και θα φανερώσει ότι πάσχετε από το σύνδρομο της... επιδειξιομανίας!
Μπλε: Είναι το χρώμα της γνώσης αλλά και της μάθησης. Τονίστε την ερευνητική αλλά και αυστηρή πλευρά του εαυτού σας φορώντας σκούρο μπλε. Προσέξτε όμως μην το παρακάνετε, κυρίως αν δεν έχετε ανάγκη δίαιτας. Το μπλε είναι το μόνο χρώμα που κόβει αισθητά την όρεξη, γι αυτό και όσοι κάνουν δίαιτα τοποθετούν μια μπλε λάμπα στο ψυγείο τους ώστε να αποφεύγουν κάθε πειρασμό! Αποφύγετε επίσης να βάλτε μπλε λάμπες στην τραπεζαρία σας γιατί κινδυνεύετε να πεθάνετε της πείνας!

Πορτοκαλί: Σε αντίθεση με το μπλε, το πορτοκαλί ανοίγει την όρεξη και γι αυτό χρησιμοποιείται συχνά σε τοίχους εστιατορίων. Ταυτόχρονα, επειδή δημιουργεί έντονα την αίσθηση του κορεσμού και κουράζει σχετικά γρήγορα αποτελεί και την καλύτερη λύση για καταστήματα ταχείας εξυπηρέτησης, όπως fast food, καφετέριες, bars που έχουν ανάγκη από περισσότερους και επομένως βιαστικούς πελάτες!

Καφέ: Είναι το καταλληλότερο χρώμα για να δηλώσετε την πρακτική και προσγειωμένη φύση σας. Αν όμως θέλετε να τονίζετε την ευαίσθητη και συναισθηματική πλευρά του εαυτού σας, καλύτερα να το ξεχάσετε καθώς το καφέ υποδηλώνει την αγάπη σας για τα υλικά αγαθά.

Μοβ: Είναι το χρώμα του διαλογισμού και της βαθύτερης σκέψης. Αν χρειάζεστε απεγνωσμένα μια πηγή έμπνευσης, το μοβ θα σας δώσει τη λύση που ζητάτε. Αν πάλι θέλετε να γίνετε το επίκεντρο της προσοχής αλλά και να προκαλέσετε ερωτικές τρικυμίες, προσθέστε μια μοβ πινελιά στο ντύσιμό σας.

Λευκό: Το χρώμα της αγνότητας υποδηλώνει την καλή σας διάθεση αλλά και την ανάγκη σας για εσωτερική ηρεμία και γαλήνη . Αν τα έχετε βρει με τον εαυτό σας, φορέστε λευκά ενώ αν πιστεύετε στο... κακό μάτι, η λευκή σας «ασπίδα»- αλλά και η γαλάζια-θα σας προστατέψουν από κάθε αρνητική επιρροή.

Μαύρο: Δηλώνει το φόβο για το άγνωστο και δημιουργεί ένα πέπλο μυστηρίου γύρω από αυτούς που το φορούν. Συνήθως το μαύρο χρησιμοποιείται από απαισιόδοξους ανθρώπους που διστάζουν να αποκαλύψουν τα πραγματικά τους συναισθήματα, επειδή φοβούνται μη πληγωθούν και γι' αυτό προτιμούν να προκαλούν ανάμεικτα συναισθήματα δέους και φόβου.

(απο:newsbomb)

Πότε γράφτηκε η Ηλιάδα;

Ποια σχέση μπορεί να έχει ο Όμηρος και η Ιλιάδα με την γενετική; Επειδή στην εποχή μας όλα είναι πιθανά, ακόμη κι αυτό, πράγματι επιστήμονες της γενετικής αποφάσισαν να μελετήσουν την Ιλιάδα χρησιμοποιώντας μεθόδους της επιστήμης τους προκειμένου να προσδιορίσουν το έτος συγγραφής της. 

Σύμφωνα έτσι με τη μελέτη προέκυψε ότι ο Όμηρος - εφ΄ όσον βεβαίως ήταν ένας και όχι πολλοί οι συγγραφείς, καθώς σήμερα οι απόψεις διίστανται - έγραψε το ωραιότερο και πλέον σύνθετο έργο του, την Ιλιάδα το 762 π.Χ. (με προσθήκη ή αφαίρεση 50 χρόνων).

Το σημαντικό είναι, ότι η χρονολογία αυτή συμπίπτει με εκείνη που προτείνουν οι περισσότεροι μελετητές της Ιλιάδας καθώς η γενική εκτίμηση είναι ότι το ομηρικό έπος γράφτηκε τον 8ο π.Χ. αιώνα. Το απροσδόκητο επομένως βρίσκεται στο γεγονός, ότι γι΄ αυτή την προσέγγιση χρησιμοποιήθηκαν οι ίδιες τεχνικές που αποκωδικοποίησαν τη γενετική ιστορία του ανθρώπου με την παρακολούθηση της μετάλλαξης των γονιδίων.

Στην επιστημονική ομάδα που επιχείρησε την πρωτότυπη έρευνα μετείχαν ένας εξελικτικός θεωρητικός στο Πανεπιστήμιο του Reading της Βρετανίας ο Μαρκ Πάγκελ, ένας γενετιστής στο Πανεπιστήμιο της Ιατρικής και Οδοντιατρικής του Νιου Τζέρσεϋ, ο Έρικ Αλτσούλερ και η Αντρέα Καλίντ γλωσσολόγος στο Reading και το Ινστιτούτο Sante Fe στο Νέο Μεξικό.

«Οι γλώσσες συμπεριφέρονται όπως ακριβώς τα γονίδια», δηλώνει ο Pagel. «Προσπαθήσαμε λοιπόν να τεκμηριώσουμε τις κανονικότητες στη γλωσσική εξέλιξη και μελετήσαμε το λεξιλόγιο του Ομήρου ως μέσο για να δούμε αν η γλώσσα εξελίσσεται έτσι, όπως πιστεύαμε. Αν ναι, τότε θα έπρεπε να βρούμε μία ημερομηνία για τον Όμηρο». Οι επιστήμονες λοιπόν παρακολούθησαν τις λέξεις στην Ιλιάδα με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο παρακολουθούν τα γονίδια στο γονιδίωμα.

Στο έργο τους χρησιμοποίησαν όμως και ένα γλωσσικό εργαλείο που αποκαλείται «Swadesh word list» (από το όνομα του αμερικανού γλωσσολόγου Morris Swadesh που το σχεδίασε στη δεκαετία του 1940 και του 1950). «Αυτός ο κατάλογος περιλαμβάνει περίπου 200 έννοιες, που εκφράζονται με λέξεις σε κάθε γλώσσα και κάθε πολιτισμό, όπως λέξεις για τα μέρη του σώματος, για χρώματα, για συγγενικές σχέσεις όπως πατέρας και μητέρα», είπε ο Pagel.

Στην Ιλιάδα βρήκαν 173 από αυτές και στη συνέχεια, μέτρησαν πόσο άλλαξαν. Εξέτασαν επίσης την γλώσσα των Χετταίων, ενός λαού που υπήρξε κατά τη διάρκεια του Τρωικού πολέμου και την σύγχρονη ελληνική, και εντόπισαν τις αλλαγές στις λέξεις. Ακριβώς δηλαδή, όπως μετριέται η γενετική ιστορία του ανθρώπου, πηγαίνοντας πίσω και βλέποντας πως και πότε τα γονίδια μεταβάλλονται με την πάροδο του χρόνου.

Όσο για τον ίδιο τον Όμηρο το μυστήριο της ύπαρξής του φυσικά παραμένει. «Είναι απίθανο να υπήρξε ποτέ ένα άτομο με το όνομα του Ομήρου, που να έγραψε την Ιλιάδα»,δηλώνει πάντως ο Brian Rose, καθηγητής κλασικών σπουδών και επιμελητής του Τμήματος Μεσογείου στο Μουσείο του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια. «Η Ιλιάδα είναι μία συλλογή προφορικών παραδόσεων που πηγαίνουν πίσω στο 13ο αιώνα π.Χ. Πρόκειται για ένα αμάλγαμα από πολλές ιστορίες που επικεντρώθηκαν σε συγκρούσεις σε μια συγκεκριμένη περιοχή της σημερινής βορειοδυτικής Τουρκίας», προσθέτει.

[Πηγή: Μ. Θερμού, Το Βήμα]

Hans Christian Andersen's 'The Tallow Candle'

Read the entire newfound tale of Hans Christian Andersen 

Copy of an original manuscript that is believed to have been lost, with a later dedication in blue ink reading: To P Plum from his friend Bunkeflod. The Plum and Bunkeflod families were close friends, and Hans Christian Andersen had a close relationship with Mme Bunkeflod.   

The Tallow Candle 

It sizzled and fizzled as the flames fired the cauldron.. it was the Tallow Candle’s cradle - and out of the warm cradle came a flawless candle; solid, shining white and slim it was formed in a way that made everyone who saw it believe that it was a promise of a bright and radiant future – promises that everyone who looked on believed it would really want to keep and fulfil.

The sheep – a fine little sheep – was the candle’s mother, and the melting pot its father. Its mother had given it a shiny white body and an inkling about life, but from its father it had been given a craving for the flaming fire that would eventually go through its marrow and bone and shine for it in life.

That’s how it was born and had grown; and with the best and brightest anticipation cast itself into existence. There it met so many, many strange creations that it became involved with, wanting to learn about life – and perhaps find the place where it would best fit in. But it had too much faith in the world that only cared about itself, and not at all about the Tallow Candle. A world that failed to understand the value of the candle, and thus tried to use it for its own benefit, holding the candle wrongly; black fingers leaving bigger and bigger blemishes on its pristine white innocence which eventually faded away, completely covered by the dirt of a surrounding world that had come much too close; much closer than the candle could endure, as it had been unable to tell grime from purity – although it remained pristine and unspoiled inside.

False friends found they could not reach its inner self and angrily cast the candle away as useless.

The filthy outer shell kept all the good away – scared as they were to be tainted with grime and blemishes – and they stayed away.

So there was the poor Tallow Candle, solitary and left alone, at a loss at what to do. Rejected by the good, it now realised it had only been a tool to further the wicked. It felt so unbelievably unhappy, because it had spent its life to no good end – in fact it had perhaps sullied the better parts of its surroundings. It just could not determine why it had been created or where it belonged; why it had been put on this earth – perhaps to end up ruining itself and others.

More and more, and deeper and deeper, it contemplated – but the more it considered itself, the more despondent it became, finding nothing good, no real substance for itself, no real goal for the existence it had been given at its birth. As if the grimy cape had also covered its eyes.

But then it met a little flame, a tinder box. It knew the candle better than the Tallow Candle knew itself. The tinder box had such a clear view – straight through the outer shell – and inside it found so much good. It came closer and there was bright expectation in the candle – it lit and its heart melted.

Out burst the flame, like the triumphant torch of a blissful wedding. Light burst out bright and clear all around, bathing the way forward with light for its surroundings – its true friends – who were now able to seek truth in the glow of the candle.

The body too was strong enough to give sustenance to the fiery flame. One drop upon another, like the seeds of a new life, trickled round and chubby down the candle, covering the old grime with their bodies.

They were not just the bodily, but also the spiritual issue of the marriage.

And the Tallow Candle had found its right place in life – and shown that it was a real candle, and went on to shine for many a year, pleasing itself and the other creations around it.

H.C. Andersen.  

 (από http://politiken.dk/newsinenglish/ECE1841044/hans-christian-andersens-the-tallow-candle/)

Τζόρτζιο ντε Κίρικο...