Η λίμνη που ο θάνατος ασκείται στην τέχνη...

 

 

Μια λίμνη στην Τανζανία χαρίζει μοναδικά γλυπτά από ζώα που πέθαναν όρθια και έμειναν να κοιτάνε το χρόνο ..... 

Βρέθηκαν κι άλλες εκδοχές του γνωστού πίνακα του Βαν Γκογκ “Τα ηλιοτρόπια”!

Είναι ένας από τους διασημότερους πίνακες όλων των εποχών. Τα ηλιοτρόπια του Βίνεσντ Βαν Γκογκ, ένας εμβληματικός πίνακας, φαίνεται ότι κρύβουν μεγάλη ιστορία από πίσω τους.

Ο πίνακας φτιάχτηκε μια αυγουστιάτικη μέρα του 1888, εντελώς τυχαία καθώς τα μοντέλα που θα πόζαραν για τον ζωγράφο, ακύρωσαν λόγω ζέστης. Έτσι ο Βαν Γκογκ, αποφάσισε να κόψει λίγα λουλούδια και να ζωγραφίσει ένα έργο που πλέον είναι εμβληματικό για την ιστορία της ζωγραφικής.

Δύο πίνακες με τα ηλιοτρόπια βρίσκονται σε μουσεία και τα έργα τα απολαμβάνουν εκατομμύρια επισκέπτες, στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου και στο Μουσείο του Μονάχου. Δύο εκδοχές όμως, χάθηκαν από την δημόσια θέα καθώς η μία καταστράφηκε σε βομβαρδισμό των Αμερικανών στην Ιαπωνία κατά την διάρκεια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου και η άλλη χάθηκε σε χέρια συλλεκτών αφού εκτέθηκε στο Οχάιο της Αμερικής το 1948.

Σύμφωνα με την βρετανική εφημερίδα The Guardian, τώρα νέες πληροφορίες εντοπίζουν τους χαμένους πίνακες ζωγραφικής. Ο ειδικός του μουσείου Βαν Γκογκ Μάρτιν Μπέιλι, προσπαθούσε εδώ και μια δεκαετία του βρει στοιχεία για τα χαμένα έργα. Βρήκε ένα σχέδιο-τύπωμα του έργου που καταστράφηκε στην Ιαπωνία το οποίο δείχνει τα υπέροχα, έντονα χρώματα που ήθελε ο Βαν Γκογκ να έχει ο πίνακας.

Πιο σημαντικό εύρημα ακόμα όμως, είναι ο χαμένος πίνακας που είχε εξαφανιστεί μετά την έκθεση στο Οχάιο. Το έργο πωλήθηκε πολλές φορές και άλλαξε χέρια μεταξύ συλλεκτών για να φτάσει την δεκαετία του '90 να το αποκτήσει ένας πάρα πολύ μυστικοπαθής και άγνωστος στο κοινό συλλέκτης που έχει πάρα πολλούς Βαν Γκογκ.

Ο πίνακες εκτιμάται ότι αν μπει σε δημοπρασία θα στοιχίσει πάνω από 100 εκατομμύρια δολάρια. 

(από:http://taeikastika.blogspot.gr/2013/09/blog-post_6.html)

Ανακαλύφθηκε πίνακας του Vincent Van Gogh που θεωρούσαν επί δεκαετίες πλαστό!

Van Gogh Museum discovers new painting by Vincent van Gogh: Sunset at Montmajour

Amsterdam, 9 September 2013

On show in the exhibition Van Gogh at work in the Van Gogh Museum

The Van Gogh Museum has discovered a new painting by Vincent van Gogh (1853-1890): Sunset at Montmajour (1888). Director Axel Rüger: “A discovery of this magnitude has never before occurred in the history of the Van Gogh Museum. It is already a rarity that a new painting can be added to Van Gogh's oeuvre.

But what makes this even more exceptional is that this is a transition work in his oeuvre, and moreover, a large painting from a period that is considered by many to be the culmination of his artistic achievement, his period in Arles in the south of France. During this time he also painted world-famous works, such as Sunflowers, The yellow house and The bedroom. The attribution to Van Gogh is based on extensive research into style, technique, paint, canvas, the depiction, Van Gogh's letters and the provenance.” Sunset at Montmajour will be shown in the exhibition Van Gogh at workin the Van Gogh Museum in Amsterdam from 24 September. 

“All research indicates: this work is by Van Gogh”
Extensive research by Louis van Tilborgh and Teio Meedendorp, two senior researchers of the Van Gogh Museum, indicates that this is a work by Van Gogh. “We carried out art historical research into the style, the depiction, use of materials and context, and everything we found indicated that this is a work by Van Gogh. Stylistically and technically speaking, there are a plenty of parallels with other paintings by Van Gogh from the summer of 1888. By means of research into literature and records, we were also capable of tracing the earliest history of the provenance of the painting. It belonged to Theo van Gogh's collection in 1890 and was sold in 1901.

The location of the painting has been identified - the landscape not far from Arles near the Montmajour hill, with the ruin of the abbey with the same name - and, moreover, there are two letters from the artist from the summer of 1888 that literally refer to the painting. Van Gogh writes that he had not succeeded, which can be explained, because the painting shows very strong and typical characteristics of Van Gogh, next to weaker and less convincing elements.

Technical research has shown that the pigments used correspond with those of Van Gogh’s palette from Arles - including the discolorations that are so characteristic of his oeuvre. He also used the same type of canvas and underpainting for at least one other work, The rocks from the Museum of Fine Arts in Houston, which he painted during the same period and which is highly comparable in terms of style."

The relatively large painting (93.3 x 73.3 cm) has been technically researched by our restorer Oda van Maanen, in cooperation with the Cultural Heritage Agency of the Netherlands (Rijkdienst voor het Cultureel Erfgoed) (RCE), with X-ray photos and computer analyses of the type of canvas used. The pigments used have also been identified. Microscopic research has been carried out into the various layers of paint. Everything supports the conclusion: this work is by Van Gogh.

Transition in his oeuvre
Van Gogh had great ambitions with this painting. With this work he wanted to present himself as a poet among the landscape painters and was deeply disappointed when he felt he had not managed to solve certain problems convincingly. It is true that he was often dissatisfied with his achievements, because he even considered world-famous paintings such as Starry night (1889) in the Museum of Modern Art in New York and The sower (1888) in het Kröller-Müller Museum at Otterlo as not all that successful. Van Tilborgh and Meedendorp: "Yet, the tension between dream and reality is what makes this painting all the more attractive. We see Van Gogh visiblyworking, struggling almost, and this adds to the charm of this work. It belongs to a special group of experimental works that Van Gogh at times esteemed of lesser value than we tend to do nowadays. The painting is even a transitional work. From then on, Van Gogh increasingly felt the need to paint with more and more impasto and more and more layers, and owing to this work, we also get a more balanced insight into to origin of the greatest examples of his drawing – the series of pen and ink drawings that he made the week after he painted Sunset at Montmajour. The painting appears to be inextricably bound up with these pen and ink drawings, they constitute a unity.”

Research results on show in Van Gogh at work 
This discovery emphasizes the importance of research that the Van Gogh Museum, as expertise centre, carries out into Van Gogh's painting method and life. The results of this long-term research of the Van Gogh Museum, in cooperation with RCE and Partner in Science Shell Nederland, into Van Gogh's method of working are now on show in the anniversary exhibitionVan Gogh at work, open daily in Van Gogh Museum in Amsterdam until 12 January 2014.Sunset at Montmajour will be exhibited to the public as part of this exhibition from 24 September.

The entire report of the discovery of Sunset at Montmajour will be published in the October edition of The Burlington Magazine and will also be available in the Van Gogh Museum.

(http://www.vangoghmuseum.nl/vgm/index.jsp?page=330726&lang=en)

Είναι αυτός ο τάφος του Μεγάλου Αλεξάνδρου;

σύντομα θα ξέρουμε,σε κάθε περίπτωση όμως είναι μοναδικό αρχαιολογικό εύρημα αφού όμοιο του δεν έχει ανακαλυφθεί ποτέ ξανά και τολμώ να πώ ότι θυμίζει ταφικά μνημεία της Αιγύπτου (πυραμίδες) σε επιβλητικότητα αλλά και λόγω του σχήματος του που είναι πυραμιδωτό!

Μερικές στιγμές πιο πέρα.....

Έργα του Βίνσεντ Βαν Γκογκ ζωντανεύουν με τη ματιά του Luca Agnani....

Музыка способствует созданию новых нейронов головного мозга...

Музыка – универсальный язык настроений, эмоций и страстей. Хорошо знакомое всем нам чарующее воздействие она производит при помощи целого ряда нейронных систем. Исследователи Университета Люксембурга обнаружили, что музыка стимулирует отделы мозга, отвечающие за память, язык и двигательные функции. И эти знания могут оказаться очень полезными на практике.

В ходе экспериментальной «музыкальной терапии» удавалось добиваться заметного улучшения общего самочувствия, снижения боли и внутренней напряжённости у пациентов. В этих исследованиях принимали участия пожилые люди, среди которых были зависимые от посторонней помощи и самостоятельные, со слабоумием и без. Сеансы проводились как групповые, так и индивидуальные.

Исследователи заключили, что музыка оказывает стимулирующее воздействие на эмоциональную память, пробуждая старые воспоминания и обновляя самоощущение человека.

Согласно выводам, опубликованным в журнале «Medical Hypotheses», музыка может оказать неоценимую помощь для предотвращения развития болезни Альцгеймера и старческого слабоумия. Она показала свою эффективность при лечении нервно-психиатрических расстройств. Однако сами механизмы воздействия музыки на мозг всё ещё остаются недостаточно изученными, несмотря то, что возросший в последнее время интерес учёных к этой теме.

Во время недавних исследований выяснилось, что музыка оказывает воздействие на черепно-мозговые нервы людей от эмбриона до глубокой старости. Учёные предположили, что развитие, обновление и восстановление черепной клетки происходит при помощи выделения стероидных гормонов что, в конечном итоге, приводит к повышению пластичности мозга.

Музыка влияет на уровень образования таких стероидов, как кортизон, тестостерон и эстроген и оказывает воздействие на связанные с ними рецепторные гены. И, в отличие от лекарственных препаратов с аналогичными свойствами, музыка безопасна и не имеет никаких побочных эффектов.

Учёные изучили влияние музыки на образование в мозгу белков нейротрофинов. Они включали мышам музыку с медленным ритмом в течение 21 дня подряд. В конце этого периода в мозгах мышей наблюдалось увеличение нейротрофического фактора гиппокампа. Кроме того, оказалось, что музыка значительно повысила способность мышей к обучению. В результате этого эксперимента учёные заключили, что музыка может помочь в лечении нескольких патологий, связанных с нервной системой.

Музыка виляет на развитие нервной системы детей

Знаменитый оперный певец Лучано Паваротти как-то сказал: «Если детей не приучили слушать музыку с самых ранних лет, то их, тем самым, лишили чего-то фундаментально важного в жизни». Музыка влияет на настроение, концентрацию, креативность и способность к обучению.

Нейронные связи в мозгах младенцев и маленьких детей формируются через опыт и укрепляются при помощи повторений, пока не устанавливается некий предсказуемый отклик на то или иное воздействие или явление. Но когда такая связь сформировалась, сломать её уже очень сложно.

Музыка очень важна для развития мозга, поскольку она помогает создавать и укреплять эти нейтронные связи, от которых зависит обработка звуковой информации.  

(από:http://mixstuff.ru/archives/33914)

AΛΕΞΑΝΤΕΡ ΣΟΛΖΕΝΙΤΣΙΝ: ''Οι άνθρωποι ξέχασαν τον Θεό''...

 

Στο παρακάτω έξοχο κείμενο, που χρονολογείται από το 1983, ο βραβευμένος με Νόμπελ λογοτεχνίας Ρώσος λογοτέχνης, Αλεξάντερ Σολζενίτσιν (1918 - 2008) εντοπίζει την αιτία για τη Ρωσική Επανάσταση. Σημειώνει ότι ο ίδιος λόγος είναι πίσω από την ερήμωση, τη σκληρότητα και τον εγωισμό σε ολόκληρο τον εικοστό αιώνα. Εδώ είναι μερικά αποσπάσματα:

 

Πριν από μισό αιώνα περίπου, ενώ ήμουν ακόμα παιδί, θυμάμαι ότι άκουγα αρκετούς ηλικιωμένους να δίνουν την ακόλουθη εξήγηση για τις μεγάλες καταστροφές που είχαν πλήξει τη Ρωσία: Οι άνθρωποι ξέχασαν τον Θεό. Γι’ αυτό και συνέβη όλο αυτό.

 

Από τότε έχω περάσει σχεδόν πενήντα χρόνια που εργάζομαι για την ιστορία της Επανάστασής μας. Όλα αυτά τα χρόνια έχω διαβάσει εκατοντάδες βιβλία, έχω συγκεντρώσει εκατοντάδες προσωπικές μαρτυρίες, και έχω ήδη συνεισφέρει οκτώ τόμους δικούς μου στην προσπάθεια της εκκαθάρισης από τα συντρίμμια που άφησε πίσω η αναταραχή.    

Αλλά αν μου ζητούσαν σήμερα να διατυπώσω όσο πιο συνοπτικά γίνεται την κύρια αιτία της καταστροφικής επανάστασης που κατάπιε περίπου εξήντα εκατομμύρια του λαού μας, δεν θα μπορούσα να το θέσω με μεγαλύτερη ακρίβεια από ό, τι να επαναλάβω: Οι άνθρωποι ξέχασαν τον Θεό. Γι’ αυτό και συνέβη όλο αυτό.

 

 

(…)

 

Οι αδυναμίες της ανθρώπινης συνείδησης, που έχει στερηθεί της θείας της διάστασης, ήταν ένας καθοριστικός παράγοντας σε όλα τα μεγάλα εγκλήματα αυτού του αιώνα. Το πρώτο από αυτά ήταν ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος, και ένα μεγάλο μέρος των σημερινών δυσκολιών μας μπορούν να αναχθούν σε αυτό. Ήταν ένας πόλεμος (η μνήμη του οποίου φαίνεται να έχει ξεθωριάσει), όταν η Ευρώπη, γεμάτη με υγεία και αφθονία, έπεσε σε μια οργή αυτο-ακρωτηριασμού που δεν μπορούσε παρά να υποσκάψει την ισχύ της για έναν αιώνα ή περισσότερο, ίσως και για πάντα.

 

 Η μόνη πιθανή εξήγηση για τον πόλεμο αυτό είναι μια ψυχική έκλειψη μεταξύ των ηγετών της Ευρώπης, λόγω της απώλειας της ευαισθητοποίησης τους σε μια υπέρτατη δύναμη πάνω τους. Μόνο μια άθεη δηλητηρίαση θα μπορούσε να ωθήσει φαινομενικά χριστιανικά κράτη να χρησιμοποιούν δηλητηριώδη αέρια, ένα όπλο τόσο τρομερά απάνθρωπο.

 

(…)

 

Ήταν ο Ντοστογιέφσκι, και πάλι, ο οποίος άντλησε από τη Γαλλική Επανάσταση και το ολοφάνερο μίσος για την Εκκλησία το δίδαγμα ότι «η επανάσταση πρέπει κατ’ ανάγκην να αρχίσει με τον αθεϊσμό». Αυτό είναι απολύτως αληθινό. Αλλά ο κόσμος δεν είχε γνωρίσει ποτέ πριν, μια τόσο μεγάλη ασέβεια οργανωμένη, στρατιωτικοποιημένη και επίμονα κακόβουλη, όπως εκείνη που εφαρμόζεται από το μαρξισμό.  

 

Στο πλαίσιο του φιλοσοφικού συστήματος του Μαρξ και του Λένιν, και στο επίκεντρο της ψυχολογίας τους, το μίσος κατά του Θεού είναι η κύρια κινητήρια δύναμη, πιο θεμελιώδης από όλες τις πολιτικές και οικονομικές αξιώσεις τους. Ο μαχητικός αθεϊσμός δεν είναι απλώς τυχαίος ή οριακός στην κομμουνιστική πολιτική. Δεν είναι μια παρενέργεια, αλλά ο κεντρικός άξονας.

 

(…)

 

Αλλά υπάρχει κάτι που δεν περίμεναν: ότι σε μια χώρα όπου οι εκκλησίες έχουν ισοπεδωθεί, όπου ένας θριαμβευτικός αθεϊσμός τα έχει ρημάξει όλα για τα δύο τρίτα του αιώνα, όπου ο κλήρος είναι εντελώς ταπεινωμένος και στερημένος από κάθε ανεξαρτησία, όπου ό, τι απέμεινε από την Εκκλησία ως θεσμός είναι ανεκτό μόνο για λόγους προπαγάνδας κατά της Δύσης, όπου ακόμη και σήμερα άνθρωποι στέλνονται σε στρατόπεδα εργασίας εξ αιτίας της πίστης τους, και όπου, μέσα στους στρατόπεδα εκείνοι που συγκεντρώνονται για να προσευχηθούν το Πάσχα, οδηγούνται σε κελιά τιμωρίας - δεν θα μπορούσαν να υποθέσουν ότι κάτω από αυτό τον κομμουνιστικό οδοστρωτήρα η χριστιανική παράδοση θα επιβίωνε στη Ρωσία. Είναι αλήθεια ότι εκατομμύρια συμπατριώτες μας έχουν διαφθαρεί και καταστραφεί πνευματικά από τον επίσημα επιβαλλόμενο αθεϊσμό, αλλά εξακολουθούν να υπάρχουν πολλά εκατομμύρια πιστοί.

 

Και εδώ βλέπουμε την αυγή της ελπίδας: άσχετα με το πόσο φοβερά ορθώθηκε ο κομμουνισμός με άρματα μάχης και πυραύλους, δεν έχει σημασία πόσο κατάφερε να καταλάβει το πλανήτη, είναι καταδικασμένος να μην νικήσει τον Χριστιανισμό.

 

 

(…)

 

Αυτό το μίσος που σκόπιμα καλλιεργείται, εξαπλώνεται στη συνέχεια σε κάθε τι που έχει ζωή, την ίδια τη ζωή, στον κόσμο με τα χρώματά του, τους ήχους και τα σχήματα, στο ανθρώπινο σώμα. Η πικραμένη τέχνη του εικοστού αιώνα χάνεται ως αποτέλεσμα αυτού του άσχημου μίσους, γιατί η τέχνη είναι άκαρπη χωρίς αγάπη. Στην τέχνη η Ανατολή έχει καταρρεύσει γιατί έχει χτυπηθεί και καταπατηθε, αλλά στη Δύση, η πτώση ήταν οικειοθελής, σε μια σκηνοθετημένη και επιτηδευμένη αναζήτηση όπου ο καλλιτέχνης, αντί να προσπαθεί να αποκαλύψει το θεϊκό σχέδιο, προσπαθεί να βάλει τον εαυτό του στη θέση του Θεού.

 

(…)

 

Η ζωή μας δεν έγκειται στην επιδίωξη της υλικής επιτυχίας, αλλά στην προσπάθεια  για μια άξια πνευματική ανάπτυξη. Ολόκληρη η γήινη ύπαρξή μας δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα μεταβατικό στάδιο στην κίνηση προς κάτι υψηλότερο, και εμείς δεν πρέπει να σκοντάψουμε και να πέσουμε, ούτε πρέπει να καθυστερούμε μάταια σε ένα σκαλί της σκάλας. Οι νόμοι της ύλης μόνοι τους δεν εξηγούν τη ζωή μας ούτε μας δίνουν την κατεύθυνση. Οι νόμοι της φυσικής και της φυσιολογίας δεν θα αποκαλύψουν το αδιαμφισβήτητο τρόπο με τον οποίο ο Δημιουργός συνεχώς, μέρα με τη μέρα, συμμετέχει στη ζωή του καθενός μας, ανελλιπώς χορηγώντας μας την ενέργεια της ύπαρξης.  

 

Όταν η βοήθεια αυτή μας αφήσει, πεθαίνουμε. Και στη ζωή ολόκληρου του πλανήτη μας, το Θείο Πνεύμα σίγουρα κινείται όχι με λιγότερη δύναμη: αυτό θα πρέπει να κατανοήσουμε στους σκοτεινούς και τρομερούς καιρούς μας.

 

(από:redskywarning.blogspot.gr / galliawatch.blogspot.gr)