Ο ζωγράφος Βασίλης Βασιλειάδης.

Ο Βασίλης Βασιλειάδης ήταν ένας διακεκριμένος ζωγράφος,σκηνογράφος και ενδυματολόγος.Γεννήθηκε το 1927 στην Νέα Ιωνία και απεβίωσε το 1991 από ατύχημα. Σε ηλικία μόλις 17 ετών μπήκε στη σχολή καλών τεχνών ως εξαιρετικό ταλέντο όπου είχε δασκάλους τον Παρθένη και τον Μπισκίνη.Αγάπησε και τη ζωγραφική και το θέατρο ενώ σπούδασε και στη δραματική σχολή του ωδείου αθηνών με δασκάλους τον Α. Βεάκη και τον Δ. Ροντήρη. Συνέχισε τις σπουδές του με υποτροφία στο Παρίσι στην ''Ανωτάτη Εθνική Σχολή Διακοσμητικών Τεχνών'' και στη συνέχεια πήρε μαθηματα σκηνογραφίας στην όπερα του Παρισιού. Όταν επέστρεψε στην Ελλάδα δίδαξε στη σχολή Δοξιάδη αλλά και στο σχολή του Καρόλου Κουν ενώ σχεδόν ταυτόχρονα εκλέχτηκε έφορος στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών στο τμήμα του φροντιστηρίου διακόσμησης και σκηνογραφίας όπου δίδαξε επί 14 συναπτά έτη.Δημιούργησε σκηνογραφίες και κοστούμια για το Εθνικό θέατρο,το Κ.Θ.Β.Ε. ,το θέατρο Τέχνης και πολλά άλλα.'Ελαβε μέρος σε πολλές εκθέσεις με σημαντικές διακρίσεις. Έγινε φίλος με τον Γιάννη Τσαρούχη από το έργο του οποίου επηρεάστηκε ενώ ο ίδιος ο Τσαρούχης είχε δηλώσει ότι «Ο Β. Βασιλειάδης είναι πράγματι καλλιτεχνική ιδιοφυία με σπάνια σχεδιαστικά χαρίσματα και έμφυτον αίσθημα διακοσμητικής.». Επίσης ο Παντελής Πρεβελάκης έγραψε για αυτόν «Ο κ. Βασιλειάδης είναι ικανώτατος σχεδιαστής έχει προσέτι επιδείξει αξιολογότατα έργα ζωγράφου και γλύπτου. Ως σκηνογράφος έχει διακριθή πλειστάκις. Είναι εξ εμφύτου κλίσεως άριστος δάσκαλος, αφοσιωμενος πάση ψυχή εις το έργον του, εμπνευσμένος και ευρυμαθής. Οι μαθηταί του, άνευ εξαιρέσεως, τον ηγάπησαν και τον ετίμησαν. Εις κρισίμους περιστάσεις απέδειξε άψογον ήθος.». Ο Αλέκος Κοντόπουλος είπε επίσης για τον Βασιλειάδη «Είχα την ευκαιρίαν να γνωρίσω το έργον του νέου καλλιτέχνου κ. Β. Βασιλειάδη και διαπίστωσα ότι η εργασία του εν λόγω καλλιτέχνου χαρακτηρίζεται από μίαν αυστηράν επίδοσιν και απο μίαν συνεχή ποιητικήν πρόοδον, η οποία δεικνύει έναν καλλιτεχνην σπανίας ικανότητος». 

Πληροφορίες από wikipedia.

Άγνωστο έργο του Τσιμαμπόυε ήταν κρεμασμένο στον διάδρομο σπιτιού.

 

Μια ηλικιωμένη είχε αυτή την αγιογραφία στον διάδρομο του σπιτιού της στα βόρεια του Παρισιού και δεν γνώριζε την πραγματική της αξία.Ο τίτλος του έργου είναι ''ο εμπαιγμός του Χριστού'' και είναι μόλις το τρίτο έργο του Τσιμαμπούε,τα άλλα δύο βρίσκονται στην εθνική πινακοθήκη του Λονδίνου και σε μια συλλογή στη Νέα Υόρκη.

Ένα άγνωστο ποιήμα της Μαριέττας Μπέτσου.

Παρακάτω παραθέτω ένα άγνωστο ποιήμα της Μαρριέτας Μπέτσου που γράφτηκε τον 19ο αιώνα (1884) και δημοσιεύθηκε στην Ποικίλη στοά του Ιωάννου Αρσένη το 1885.Ο λόγος που το κάνω είναι για να παραμείνει στο χρόνο και να μην χαθεί για τις επόμενες γενιές σε κάποιο ξεχασμένο περιοδικό εκείνης της εποχής.

Είναι αυτό ένα χαμένο έργο του John Constable; Is this a lost work by John Constable?

Επειδή τυχαίνει να είμαι θαυμαστής των έργων του John Constable μου αρέσει μερικές φορές να μελετάω τα έργα του και καθώς έβλεπα στην ιστοσελίδα του μουσείου V&A της Αγγλίας τα σχέδια του παρατήρησα ότι ένα σχέδιο μοιάζει καταπληκτικά στο αριστερό μισό ένος έργου sketch-oil που είναι απροσδιόριστος ο δημιουργός του και που σίγουρα αν κρίνω από τις πινελιές του είναι εξαιρετικός καλλιτέχνης.Δεδομένου ότι ο Constable στα περισσότερα έργα του έχει ως χαρακτηριστική μια κόκκινη πινελιά μέσα στο τοπίο, που υπάρχει και σε αυτό το έργο,με κάνει να σκέφτομαι ότι ίσως ειναι δικό του.Το έργο είναι μικρών διαστάσεων ελαιογραφία σε ξύλο,ασυντήρητο όπως φαίνεται από τη φωτογραφία (δηλαδή δεν έχει γίνει αφαίρεση βερνικιού και ρύπων) και το εντόπισα στο διαδύκτιο.

 

Το πρώτο βιβλίο ιστορίας στην ελεύθερη Ελλάδα το 1856.

 Το πρώτο βιβλίο ιστορίας που εκδόθηκε στην Ελλάδα και που αφορά την περίοδο από την άλωση της Κωνσταντινούπολης μέχρι το 1821 εκδόθηκε από τον Σπυρίδωνα Βελίνη το 1856 και επανεκδόθηκε το 1871 συμπληρωμένο με περισσότερα στοιχεία. Ο Σπυρίδων Βελίνης ήταν γιός του Ιερολοχίτη και προσωπικού φίλου του Αλέξανδρου Υψηλάντη Γεωργίου Βελίνη. Ο Σπυρίδων Βελίνης ήταν συγγραφέας,δικαστής,δικηγόρος και ποιητής. Για την έκδοση του βίβλιου και επειδή το κόστος εκείνη την εποχή ήταν υψηλό αναγκάσθηκε να κάνει έρανο και είχε βεβαίως την στήριξη των Υψηλάντηδων.

Μία σπάνια φωτογραφία με το μοντέλο του Τσαρούχη!

Κατάφερα να αλιεύσω από το διαδύκτιο για ακόμη μία φορά κάτι που νομίζω ότι αξίζει μιας δημοσίευσης για ιστορικοκαλλιτεχνικούς λόγους,και εννοώ την πραγματική μορφή του άνδρα που χρησιμοποιούσε ο Γιάννης Τσαρούχης για τα έργα του,πώς σας φαίνεται; Δεν μοιάζει; .Είναι μια φωτογραφία ασπρόμαυρη και όπως μπορώ να διακρίνω πίσω του βρίσκονται έργα του ζωγράφου σκεπασμένα με μουσαμά,προφανώς η φωτογραφία τραβήχτηκε στο ατελιέ του.

Η γλώσσα του σώματος που επαναλαμβάνεται ή αντιγράφετε από τους καλλιτέχνες μέσα στους αιώνες.

Παραθέτω εδώ δύο στασεις σώματος που επαναλήφθηκαν ή αντιγράφηκαν απο την Αναγέννηση έως σήμερα. 

Το πρώτο είναι ουσιαστικά μια αναφορά στο έργο του Leonardo Da Vinci ''Salvador Mundi'' και μετά ακολουθεί μια άλλη επαναλαμβανόμενη στάση σώματος σε γυναικεία μορφή. Θα μου πείτε,ποιό είναι το ενδιαφέρον σε όλο αυτό; Μα νομίζω το ενδιαφέρον είναι ότι μοιάζει σαν να υπαρχει με αυτό τον τρόπο μια επικοινωνία των καλλιτεχνών που έζησαν σε διαφορετικές εποχές. 

 

                                                 Emile Vernet Lecomte (Γάλλος ζωγράφος 19th)

 

   

σε συλλογή στις Η.Π.Α. 

  

σε συλλογή στην Ευρώπη

                                    

  

στη συλλογή μουσείου της Ουκρανίας

του ζωγράφου Scotti Mikhail (Ιταλορώσου του 19ου αιώνα)

   

Leon Francois Commere (Γάλλος ζωγράφος,19-20ος αιώνας)

Aπό τα λίγα που βρηκα σε μια γρήγορη αναζήτηση στο διαδύκτιο ανακάλυψα κάτι ενδιαφέρον όσον αφορά τα γυναικεία προρτραίτα,το πρώτο είναι Γαλλικό,το δεύτερο Ιταλικό.το τρίτο Αμερικάνικο,το τέταρτο μάλλον Ιταλικό που βρέθηκε στην Ουκρανία,το έκτο από ρώσο ζωγράφο και το τελευταίο γυναικείο επίσης Γάλλικο κατα πάσα πιθανότητα.Η γλώσσα του σώματος είναι τελικά παγκόσμια...