Χρόνος και χώρος,οι κύκλοι...

Ο χώρος και ο χρόνος δεν δημιουργήθηκαν μαζί με την αρχική «μεγάλη έκρηξη» του σύμπαντος, το γνωστό «Μπιγκ Μπανγκ», αλλά στην πραγματικότητα το σύμπαν μας κάνει συνεχείς κύκλους «γέννησης» και «θανάτου», μέσα από μια αιώνια διαδοχή
φάσεων («αιώνων»).

Αυτό υποστηρίζει ο διάσημος και πολυβραβευμένος βρετανός φυσικός και μαθηματικός Ρότζερ Πενρόουζ, καθηγητής του πανεπιστημίου της Οξφόρδης (πολλά βιβλία του οποίου έχουν μεταφραστεί και στα ελληνικά), ο οποίος ισχυρίζεται, σε νέα μελέτη του, ότι εντόπισε στην κοσμική ακτινοβολία μικροκυμάτων, που αποτελεί τον «απόηχο» μέχρι σήμερα του Μπιγκ Μπανγκ, κυκλικά μοτίβα τα οποία παραπέμπουν ακριβώς σε μια "κυκλική" κοσμολογία.

Ο Roger Penrose, σύμφωνα με το «Physics World», παρουσίασε νέες επιστημονικές εκτιμήσεις που βασίζονται στις παρατηρήσεις του δορυφόρου WMAP της NASA, ο οποίος μελετά τη διάχυτη μικροκυματική ακτινοβολία υποβάθρου στο σύμπαν.

Η θεωρία του Πενρόουζ έρχεται σε ευθείας αντίθεση με το σημερινό κυρίαρχο μοντέλο του «κοσμικού πληθωρισμού», το οποίο δέχεται ότι το σύμπαν «φούσκωσε» απότομα αμέσως μετά τη δημιουργία του. Σύμφωνα με την κυρίαρχη «πληθωριστική θεωρία», το σύμπαν ξεκίνησε από ένα σημείο άπειρης πυκνότητας πριν από περίπου 13,7 δισεκατομμύρια χρόνια, επεκτάθηκε υπερβολικά γρήγορα μέσα σε κλάσματα του δευτερολέπτου και σήμερα συνεχίζει ακόμα την αδιάκοπη επέκτασή του, αν και με πολύ βραδύτερο ρυθμό σε σχέση με το αρχικό "φούσκωμα", ώσπου να καταλήξει κάποτε σε ένα ομοιόμορφο και παγωμένο διάστημα.

Όμως ο Πενρόουζ δεν συμφωνεί, υποστηρίζοντας ότι η ανωτέρω εικόνα δεν εξηγεί το πολύ χαμηλό βαθμό εντροπίας από τον οποίο πιστεύεται ότι γεννήθηκε το σύμπαν, κάτι που επέτρεψε να υπάρξει πολύ γρήγορα ένας υπερβολικά υψηλός βαθμός «τάξης», από όπου σταδιακά ξεπήδησαν τα άστρα, οι γαλαξίες και η ζωή (του ανθρώπου συμπεριλαμβανομένου). Έτσι, ο βρετανός κοσμολόγος δεν πιστεύει ότι ο χώρος και ο χρόνος πρωτοεμφανίστηκαν τη στιγμή του Μπιγκ Μπανγκ, αλλά θεωρεί ότι ουσιαστικά προϋπήρχαν, επειδή το Μπιγκ Μπανγκ δεν ήταν ένα και μοναδικό, αλλά υπήρξαν πολλά στη σειρά στην ιστορία του σύμπαντος και κάθε φορά ένας νέος «αιώνας» ξεκινούσε.

Ο βρετανός φυσικός πιστεύει ότι κάθε φορά, στο τέλος ενός «αιώνα», το σύμπαν, μετά τη συνεχή επέκτασή του, γίνεται άπειρα μεγάλο, ώσπου τελικά κάνει την «μετάβαση» στην επόμενη φάση («αιώνα»), οπότε γίνεται ξανά άπειρα μικρό, εκρήγνυται και πάλι με ένα νέο Μπιγκ Μπανγκ, αρχίσει ξανά να επεκτείνεται κ.ο.κ., σε μια κυκλική διαδοχή συμπάντων. Μεταξύ άλλων, θεωρεί ότι στο μεταβατικό στάδιο η εντροπία πέφτει σε πολύ χαμηλό επίπεδο, επειδή οι μαύρες τρύπες, που καταστρέφουν κάθε πληροφορία την οποία απορροφούν, εξατμίζονται καθώς το σύμπαν επεκτείνονται κι έτσι μειώνεται η συνολική εντροπία.

Ο Πενρόουζ ισχυρίζεται τώρα ότι βρήκε ενδείξεις που στηρίζουν την γοητευτική αλλά και επίμαχη θεωρία του, η οποία θυμίζει ανατολική φιλοσοφία. Σε συνεργασία με τον Βάχε Γκουρζατνιάν του Ινστιτούτου Φυσικής του Ερεβάν στην Αρμενία, ανέλυσε στοιχεία επτά ετών από το δορυφόρο WMAP που κατέγραψε την κοσμική ακτινοβολία υποβάθρου, η οποία πιστεύεται ότι δημιουργήθηκε περίπου 300.000 χρόνια μετά το Μπιγκ Μπανγκ και έκτοτε παρέχει πληροφορίες για την κατάσταση του πρωτογενούς σύμπαντος.

Οι δύο επιστήμονες -που επίσης χρησιμοποίησαν στοιχεία από το πείραμα Boomerang στην Ανταρκτική- λένε ότι εντόπισαν σαφείς ομόκεντρους κύκλους μέσα στα δεδομένα, δηλαδή περιοχές στον «ουρανό των μικροκυμάτων», όπου η θερμοκρασία της ακτινοβολίας είναι σαφώς μικρότερη από τις άλλες περιοχές. Σύμφωνα με τους Πενρόουζ και Γκουρζαντιάν, αυτοί οι κύκλοι μας επιτρέπουν να «δούμε» πίσω από το Μπιγκ Μπανγκ και να «διακρίνουμε» τον «αιώνα» που προϋπήρξε στο προηγούμενο σύμπαν. Οι κύκλοι, όπως ισχυρίζονται, αποτελούν απομεινάρια στο δικό μας «αιώνα», τα οποία άφησαν οι σφαιρικοί κυματισμοί των βαρυτικών κυμάτων, που δημιουργήθηκαν όταν οι μαύρες τρύπες συγκρούονταν στον προηγούμενο «αιώνα».

Όπως αναφέρουν, αυτοί οι κύκλοι θέτουν σε αμφισβήτηση την θεωρία του «κοσμικού πληθωρισμού», η οποία θεωρεί ότι η κατανομή των αποκλίσεων της θερμοκρασίας στο σύμπαν θα έπρεπε να είναι απολύτως τυχαία και όχι να ακολουθεί κάποια πρότυπα (εν προκειμένω κυκλικά). Όμως είναι βέβαιο ότι άλλοι κοσμολόγοι θα βάλουν στο «μικροσκόπιο» τις νέες εκτιμήσεις του Πενρόουζ, με κριτική διάθεση.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=33&artId=368796&dt=22/11/2010#ixzz160n7w4vM

How to Understand Children’s Body Language

Children communicate their ideas and feelings in two ways—verbally, using words, and nonverbally, using body movements. Body language (also termed non­verbal communication) reveals as much as spoken language. What makes body language particularly fascinating is that we don’t have as much control over it as we do over spoken lan­guage. Body language leaks out, without us realizing.


Sometimes a child’s body language conveys the same mes­sage as the spoken language; at other times body language and spoken language appear to be in conflict. When this happens, always believe the body language rather than the spoken lan­guage. Remember the time you asked your son to tidy his room because he had said he wouldn’t mind, but then he sulked silently for the rest of the morning? Or the time your child claimed not to be upset by another child’s aggressive behavior toward him, and yet burst out crying a few moments later? Incidents like this—where a child’s body language reveals feel­ings that contradict what he says—happen all the time.

Young babies have no choice over whether to use body language as a means of communication; they can’t speak. Parents quickly learn to interpret their baby’s nonverbal com­munication; they learn the difference between a cry that signi­fies hunger and one that signifies tiredness, or the difference between wriggling that represents playfulness and wriggling that represents discomfort. This sort of nonverbal communication goes on between parents and children in a very natural way.

Body language follows the same principles, whatever the age of the child, although the younger your child is, the less sophisticated his body language. A young baby’s nonverbal communication will include the following:

Facial expressions. A baby’s smile tells you he is happy; his pursed lips tell you he is unhappy; and his pouting lip tells you he is so annoyed that he’s probably going to cry or scream at any moment.

Leg movements. If a baby’s legs are gently kicking in the air, then you can be sure he’s happy and playful. On the other hand, if his legs are drawn tightly up toward his tummy, the chances are that he is in pain.

Arm and hand movements. A baby whose hands are tightly bunched and held close to his face is probably in some dis­comfort, while a baby whose hands are open and relaxed is almost certainly feeling contented. Similarly, gentle hand and arm movements suggest playfulness, while swinging, forceful arm movements suggest anger.

Noises. At this stage of development, a baby also uses sounds to let people know what he is feeling and thinking, such as quiet gurgling when he’s contented, loud screaming when he’s irritable, and babbling when he’s trying to catch an adult’s attention. Respond: This is the beginning of your child’s use of language.

Breathing. When a baby’s breathing is slow and deep, he’s either in a state of sound sleep or else he is about to enter a state of sound sleep, whereas shallow breathing usually means he is upset.

Your ability to interpret your baby’s body language is one of the factors that influence the extent to which you are able to form a two-way emotional bond with him.



Older children have a much wider repertoire of body lan­guage than babies because they have a more mature level of understanding, are mobile, and are able to use eye contact more effectively. These new dimensions greatly expand a child’s non­verbal communication skills:

Social Understanding. The gap we leave between ourselves and another person during conversation (social distance) is normally between eighteen and twenty-four inches (forty-five and sixty centimeters). A greater distance probably means bad feeling between the people (for example, when your child angrily shouts at you from the other side of the room), while a shorter distance can mean either temper (such as when you and your child have a disagreement), or closeness (such as when your child sits on your knee while you read him a story).

Mobility. A child who is angry can express anger in a num­ber of ways using body language. He can simply walk out of the room, or throw his toys all over the place, or even lie flat on his back and scream. Most of us have experienced this type of nonverbal communication from an irate child, and we don’t have any problem interpreting the deeper meaning underlying it!

Eye Contact. When a child is tense and nervous, or when he feels guilty about having done something he knows is wrong, then, chances are, he will not be able to make eye contact with you—he will look at the ground when talking to you. On the other hand, when he tells you something he is pleased about, he will probably look straight into your eyes as he talks to you.

Η επικοινωνία με τη γλώσσα του σώματος...

Αυτό που πρέπει να γνωρίζουμε είναι ότι οι πελάτες δεν αγοράζουν τα προϊόντα μας, τις υπηρεσίες μας ή το εμπορικό μας σήμα. Αγοράζουν εμάς. Είτε διαπραγματευόμαστε με προμηθευτές ή το προσωπικό είτε ερχόμαστε σε επαφή απευθείας με τους πελάτες, είναι σημαντικό να υπάρχει αντιστοιχία μεταξύ της γλώσσας, της κινησιολογίας μας και του μηνύματος που στέλνουμε, ούτως ώστε ο ακροατής μας να λαμβάνει τα σωστά σήματα από εμάς. Αν το κάνετε επιτυχώς, θα θέσετε γερά θεμέλια ώστε η ειλικρίνεια, η ακεραιότητα και η εντιμότητα στη συναλλαγή να συνιστούν την βασική δυναμική των επιχειρηματικών σας σχέσεων. Ακολουθούν οι τρεις πιο σημαντικές συμβουλές για τη γλώσσα του σώματος, ώστε να σας βοηθήσει να δομήσετε τη σχέση που επιθυμείτε με τον πελάτη σας:

-Επιδιώξτε μια ουσιαστική επικοινωνία με τα μάτια. Το να αποφεύγετε την οπτική επαφή μπορεί να ερμηνευθεί ως ένδειξη δυσφορίας από πλευράς σας και δύσκολα θα μπορέσετε να κερδίσετε την εμπιστοσύνη του πελάτη σας. Η άμεση οπτική επαφή υποδηλώνει πλήρη δέσμευση και διευκολύνει την συναισθηματική σύνδεση με τον συνομιλητή σας. Αν αρχίζει να μοιάζει αφύσικο, αποτραβήξτε το βλέμμα σας για μερικά δευτερόλεπτα και έπειτα αποκαταστήστε την οπτική επαφή για να δείξετε στον συνομιλητή σας ότι έχει την απόλυτη προσοχή σας.

-Ανοίξτε τις παλάμες των χεριών σας. Ο τρόπος που κινείτε τα χέρια σας σάς βοηθά να δώσετε έμφαση στην ομιλία σας. Το άπλωμα των χεριών με τις παλάμες ανοιχτές προς τα επάνω δείχνει αποδοχή, ενώ καλωσορίζει τον ακροατή σε μια αμφίπλευρα φιλική συζήτηση. Η κίνηση των χεριών είναι πολύ αποτελεσματική σε τετ α τετ συναντήσεις και βοηθά ιδιαίτερα την ομιλία σας όταν απευθύνεστε σε μεγαλύτερο κοινό από το κέντρο μιας αίθουσας.

-Αξιοποιείστε τις αποστάσεις. Το να χρησιμοποιείτε τον προσωπικό σας χώρο είναι ένας ισχυρός τρόπος να επικοινωνήσετε ένα μήνυμα. Όταν θέλετε να δείξετε το ενδιαφέρον σας κινηθείτε προς το «κοινό» σας (είτε πρόκειται για ένα άτομο, είτε για είκοσι) μειώνοντας την απόσταση μεταξύ σας. Αν αρχικά απέχετε μερικά μέτρα από τον συνομιλητή σας κάντε λίγα βήματα προς την κατεύθυνσή του. Αν πάλι κάθεστε αντίκρυ στο ίδιο τραπέζι, γείρετε ελαφρώς προς τα μπροστά. Έχετε διαρκώς στο νου σας ότι το να απομακρύνεστε από κάποιον μπορεί να είναι ένδειξη αμηχανίας ή ανειλικρίνειας, αν και το να γέρνουμε στην καρέκλα μας προς τα πίσω με άνεση και φυσικότητα αποπνέει αυτοπεποίθηση.

Το πιο σημαντικό πράγμα που πρέπει να θυμάστε όταν χρησιμοποιείτε τη γλώσσα του σώματός σας είναι η συνοχή που πρέπει πάντα να υπάρχει μεταξύ των λόγων και των κινήσεών σας. Με άλλα λόγια, δεν αρκεί απλώς να μιλάτε με αυτοπεποίθηση, το σώμα σας θα πρέπει να προβάλει ακριβώς το ίδιο. Για κάποιους αυτό είναι εύκολο ενώ για άλλους απαιτεί εξάσκηση. Μην διστάσετε να δοκιμάσετε τεχνικές μπροστά στον καθρέφτη ή να βιντεοσκοπήσετε τον εαυτό σας, ούτως ώστε να είστε σίγουροι πως το σύνολο των κινήσεων του σώματός σας συνοδεύει αρμονικά τα μηνύματα που μεταδίδει ο λόγος σας.

Keld Jensen
Πρόεδρος
Center of Negotiation στο Copenhagen Business School
Κοπεγχάγη

Σούπερ μάρκετ και μυστικά: Μικρά τρικ για μεγάλες πωλήσεις

Eίναι βέβαιο ότι και εσείς το έχετε παρατηρήσει. Ολα τα σούπερ μάρκετ στα οποία έχετε πάει να ψωνίσετε σας μοιάζουν πανομοιότυπα, σαν να έχουν φτιαχτεί από το ίδιο χέρι. Πράγματι, όλα είναι πανομοιότυπα και ο λόγος που συμβαίνει αυτό δεν είναι ότι οι άνθρωποι που τα διαχειρίζονται δεν έχουν φαντασία. Η ομοιότητα οφείλεται στο ότι όλες οι εταιρείες του κλάδου καταβάλλουν προσπάθειες να σας πείσουν να αγοράσετε και γνωρίζουν τι πρέπει να κάνουν για να σας καταφέρουν. Το μάρκετινγκ είναι μία επιστήμη που χάρη στην εξέλιξη της τεχνολογίας σιγά σιγά ξεκλειδώνει τα μυστικά του εγκεφάλου του καταναλωτή.



Παραδείγματος χάρη, στην είσοδο των περισσοτέρων σούπερ μάρκετ υπάρχει ένας μάλλον κενός χώρος, ο λεγόμενος «χώρος αποσυμπίεσης». Και τούτο δεν είναι τυχαίο. Με το που εισέρχεται στο σούπερ μάρκετ ο μελλοντικός αγοραστής, σε τούτο το σημείο επιβραδύνει τους συνήθεις ρυθμούς του και αρχίζει να παρατηρεί τι συμβαίνει γύρω του, ακόμα και αν είναι τακτικός πελάτης του καταστήματος. Από εμπορική άποψη ο χώρος αυτός είναι μάλλον χαμένος, αλλά συνήθως χρησιμοποιείται για την προβολή κάποιων προϊόντων. Το Wal-Mart, το μεγαλύτερο κατάστημα λιανικής στο κόσμο, εδώ τοποθετεί και υπαλλήλους με μοναδικό καθήκον να χαιρετούν τους πελάτες που εισέρχονται. Είναι άγνωστο κατά πόσο η παρουσία τους αυξάνει τις πωλήσεις, αλλά είναι ένας καλός τρόπος αποτροπής των επίδοξων μικροκλεφτών. Είναι δυσκολότερο να κλέψεις από «ευγενικούς, καλοσυνάτους ανθρώπους».



Η πολιτική προώθησης προϊόντων στα ράφια παρουσιάζει ενδιαφέρον και για την τοποθέτησή τους. Η κ. Αναστασία Κοκκινά λέει: «Έχω παρατηρήσει ότι στα κάτω ράφια είναι τοποθετημένα τα φθηνά προϊόντα, στα μεσαία που φτάνουν δηλαδή στο ύψος του ματιού, αυτά που είναι πιο αναγνωρίσιμα και τα πιο ακριβά προϊόντα τοποθετούνται ψηλά». Εντοπίζει και την παγίδα των προσφορών. «Πολλά από τα προϊόντα, έχουν μέσα διάφορα δώρα και η τιμή τους ανεβαίνει πολύ». Σύμφωνα με τον κ. Γιάννη Π., σε αυτές τις περιπτώσεις πρέπει πάντα να συγκρίνουμε τις τιμές του «καθαρού» προϊόντος στο ράφι. «Η τελευταία τάση στα περισσότερα καταστήματα είναι η ενεργοποίηση της όσφρησης του πελάτη. Η μυρωδιά του φρεσκοψημένου ψωμιού μας δημιουργεί το αίσθημα της πείνας και μας αναγκάζει να αγοράσουμε πολλά περιττά πράγματα».



Προωθητικές ενέργειες

Οι υπεύθυνοι του Ομίλου Δημητριακών της Νestle αποκαλύπτουν τα μυστικά της προώθησης των προϊόντων τους, που βοηθούν στην αύξηση των πωλήσεών τους. Όπως λένε, «επιδρούν πολύ θετικά στην ψυχολογία του καταναλωτή οι μεγάλες προβολές όπως σχήματα πυραμίδας με τα προϊόντα μπροστά από τα ράφια. Ενισχυτικά επιδρούν και οι προωθήσεις των προϊόντων με τις κοπέλες που μοιράζουν δείγματα καθώς και η προβολή από οθόνες plasma».



Υπάρχει όμως και μια μέθοδος την οποία χρησιμοποιεί εδώ και μια εβδομάδα η εταιρεία και έχει, όπως λένε οι υπεύθυνοι, πολύ θετικά αποτελέσματα. «Σε πολλά σούπερ μάρκετ έχει αρχίσει συνεργασία με διατροφολόγους οι οποίοι κάνουν δωρεάν μετρήσεις βάρους, ύψους, λιπομέτρηση κ.λπ. Επίσης εντελώς δωρεάν παρέχουν συμβουλές διατροφής και δίνουν κάποιο ατομικό πρόγραμμα».



«Είναι πολύ δύσκολο να φύγεις από το σούπερ μάρκετ χωρίς να έχεις αγοράσει κάποια πράγματα που δεν τα είχες υπολογίσει και άρα δεν τα χρειαζόσουν. Αυτό σημαίνει ότι όχι μόνο θα πληρώσεις πολύ περισσότερα χρήματα, αλλά και ότι το μάρκετινγκ των εταιρειών πέτυχε».

Η κ. Αναστασία Κοκκινά, εργαζόμενη μητέρα, επισκέπτεται για τις ανάγκες της οικογένειας τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα το σούπερ μάρκετ. Η πολιτική πωλήσεων των περισσότερων εταιρειών «βάζει» στο καλάθι της νοικοκυράς με έξυπνο τρόπο τα προϊόντα τους, ακόμη και αν δεν βρίσκονται ψηλά στη λίστα με τις βασικές ανάγκες μια οικογένειας. Όπως τονίζει: «Όσο και αν γνωρίζεις τις παγίδες και τα τρικ των εταιρειών που φυσικά γίνονται σε συνεργασία με τα σούπερ μάρκετ, είναι σχεδόν αδύνατον να μην πέσεις έστω και μια φορά μέσα. Οι καταναλωτικές ατασθαλίες είναι στο πρόγραμμα ειδικά όταν υπάρχουν παιδιά».


Όταν ο γιος της ήταν πιο μικρός και τον έπαιρνε μαζί για ψώνια, το καλάθι των αγορών γέμιζε με προϊόντα που επέλεγε ο ίδιος: «Πολλές φορές διαπίστωνα στο ταμείο- που ήταν πλέον αργά- ότι ο λογαριασμός ήταν αρκετά υψηλότερος από αυτό που είχα υπολογίσει, αφού ο γιος μου έβαζε μέσα στο καλάθι ό,τι του άρεσε. Ταπροϊόντα που προορίζονται για τα παιδιά είναι πάντα τοποθετημένα στα κάτω ράφια, στο ύψος του παιδιού δηλαδή για να μπορεί να τα φτάσει χωρίς να ζητήσει βοήθεια». Η προώθηση των προϊόντων μέσα στα σούπερ μάρκετ έχει άμεση σχέση με την τοποθέτησή τους, λέει ο Γιάννης Π., πρώην υπεύθυνος σε μεγάλη αλυσίδα. Αυτός είναι και ο λόγος που οι περισσότεροι χώροι των σούπερ μάρκετ είναι στημένοι με τον ίδιο τρόπο. Όπως λέει χαρακτηριστικά: «Έρευνες, που έχουν μελετήσει τις κινήσεις του καταναλωτή από τη στιγμή που μπαίνει μέσα στον χώρο, δείχνουν ότι το μεγαλύτερο ποσοστό κάνει δεξιόστροφη κίνηση. Έτσι πάντα στα πρώτα ράφια, κεντρικά τοποθετούνται οι προσφορές και δη προϊόντων “εκτός λίστας” όπως τα χαρακτηρίζουν». Αποσυμπίεση

Τέτοια προϊόντα τοποθετούνται και στα μεσαία ράφια, ενώ τα είδη που βρίσκονται ψηλά στη λίστα είναι στο βάθος, αφού όποια και αν είναι η απόσταση θα τη διανύσει ο καταναλωτής για να τα αγοράσει. Πριν όμως από τη διάταξη των ραφιών, τονίζει, υπάρχει ένας χώρος αποσυμπίεσης, όπως τον χαρακτηρίζουν. «Πρόκειται για τον κενό χώρο στον οποίο αρχίζει να παρατηρεί τι συμβαίνει γύρω του, ακόμα και αν επισκέπτεται συχνά το κατάστημα».

Στα περισσότερα καταστήματα, δεξιά αμέσως μετά τις προσφορές, βρίσκει κανείς φρέσκα φρούτα και λαχανικά. Όμως όπως τονίζει: «Δεν είναι τυχαία η τοποθέτησή τους, γιατί αν αγοράζει κανείς υγιεινά φρέσκα τρόφιμα είναι ένας καλός τρόπος για να αρχίζει κάποιος τα ψώνια του. Επιδρούν θετικά στην ψυχολογία του καταναλωτή και απαλύνουν τις ενοχές που θα προκαλέσει σίγουρα η αγορά ανθυγιεινών και παχυντικών τροφών».



ΤΑ ΝΕΑ







Μικρά μυστικά

Στη συνέχεια, στα περισσότερα σούπερ μάρκετ βρίσκει κανείς φρέσκα φρούτα και λαχανικά. Αυτό βέβαια, εκ πρώτης δεν έχει νόημα, αφού τέτοια προϊόντα καταστρέφονται εύκολα και θα έπρεπε λογικά να βρίσκονται πιο κοντά στην έξοδο. Κι όμως. Σε αυτήν την περίπτωση -για την τοποθέτηση των προϊόντων- έχει χρησιμοποιηθεί η ψυχολογία. Το να αγοράζει κανείς υγιεινά φρέσκα τρόφιμα μας γεμίζει με αισιοδοξία και αποτελεί έναν καλό τρόπο για να αρχίζει κάποιος τα ψώνια του. Επιπλέον, φαίνεται ότι τέτοιες αγορές δρουν και λυτρωτικά, καθώς μας ξαλαφρώνουν από τις ενοχές που θα προκαλέσει η αγορά ανθυγιεινών και παχυντικών προϊόντων.

Οι καταναλωτές, επίσης, γνωρίζουν ότι είδη «πρώτης ανάγκης» όπως το γάλα βρίσκονται συνήθως στο πίσω μέρος του καταστήματος. Αυτό γίνεται ώστε όταν τα αναζητούμε θα διανύσουμε μεγαλύτερη απόσταση μέσα στο κατάστημα και φυσικά θα αντικρίσουμε προϊόντα που ακόμα κι αν δεν χρειαζόμαστε, δεν θα μπορέσουμε να αντισταθούμε. Τα σούπερ μάρκετ συχνά τοποθετούν τα πιο δημοφιλή προϊόντα στο μέσον ενός διαδρόμου, εξαναγκάζοντάς μας να τον ψάξουμε ολόκληρο μέχρι να τα εντοπίσουμε αυξάνοντας και τον χρόνο που θα δαπανήσουμε στο μαγαζί.

Μέχρι πρόσφατα οι επιχειρηματίες γνωρίζαν μόνο πόσοι πελάτες εισέρχονται στο κατάστημά τους. Σήμερα, όμως χάρη στη σύγχρονη τεχνολογία, γνωρίζουν και πού ακριβώς κινούνται και πόσο χρόνο δαπανούν σε κάθε τμήμα του μαγαζιού. Σε αυτό βοηθά το κινητό. Η εταιρεία Path Intelligence, μια βρετανική επιχείρηση που συνεργάζεται με το Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης (ΜΙΤ), παρακολούθησε τις κινήσεις των πελατών που εισέρχονταν στο μεγάλο υπερκατάστημα Gunwharf Quays, καταγράφοντας τις θέσεις των κινητών τους τηλεφώνων καθώς εξέπεμπαν αυτόματα το σήμα στα δίκτυα κινητής τηλεφωνίας. Οπως διαπιστώθηκε, όταν ο χρόνος παραμονής ενός πελάτη μέσα στο κατάστημα αυξανόταν κατά 1%, οι πωλήσεις αυξάνονταν κατά 1,3%.



Αρωμα ψωμιού

Eπίσης, συνήθως στο πίσω μέρος των σούπερ μάρκετ τοποθετούνται τα τμήματα έτοιμου φαγητού, ο χασάπης, ο ιχθυοπώλης και πιθανώς το ζαχαροπλαστείο και ο φούρνος. Είναι κοινή εμπειρία όλων ότι μυρίζουμε μέσα στο σούπερ μάρκετ την ευωδία του φρεσκοψημένου ψωμιού πολύ προτού το δούμε. Ακόμα και πολύ μικρές επιχειρήσεις έχουν τέτοιους φούρνους. Το μυστικό είναι ένα: Το άρωμα του φρεσκοψημένου ψωμιού μάς προκαλεί πείνα και έτσι μας οδηγεί σε περιττά -συχνά- ψώνια. Οπως και να έχει, η αλήθεια είναι ότι οι έμποροι και οι εταιρείες μάρκετινγκ γνωρίζουν με μεγάλη ακρίβεια με ποιον τρόπο θα διαχειριστούν τη διάθεσή σας κάνοντάς σας να αγοράσετε κατά το δυνατόν περισσότερο.



Πως λαμβάνουμε τις αποφάσεις μας

Ο καταιγισμός πληροφοριών που δέχεται ο αγοραστής καθώς εισέρχεται σε ένα σουπερμάρκετ είναι στη συντριπτική του πλειοψηφία οπτικός. Ταμπέλες, πινακίδες, αυτοκόλλητα με τιμές και κάθε είδους διαφημίσεις στοχεύουν την όραση. Ομως, όπως δείχνει και η επιτυχία που έχει το άρωμα του φρεσκοψημένου ψωμιού, και η όσφρηση θα μπορούσε να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην ενίσχυση της καταναλωτικής μας μανίας. Δεν είναι τυχαίο ότι η εταιρεία Aroma που ίδρυσε ο Σάιμον Χάροπ, «τοποθέτησε» σε όλα τα υποκαταστήματα του ταξιδιωτικού ομίλου Thompson, άρωμα καρύδας, ίδιο με αυτό που χρησιμοποιείται στα λάδια μαυρίσματος. Το άρωμα θυμίζει στους επίδοξους πελάτες διακοπές του παρελθόντος κάνοντάς τους πιο επιρρεπείς να αγοράσουν ταξιδιωτικά πακέτα. Τέτοιες τεχνικές γίνονται όλο και πιο διαδεδομένες καθώς αυξάνεται η γνώση σχετικά με τον τρόπο που αγοράζει ο καταναλωτής. Οι καταναλωτές ομολογούν στις διάφορες έρευνες αγοράς ότι λαμβάνουν λογικές αποφάσεις σχετικά με το τι θα αγοράσουν λαμβάνοντας υπόψη διάφορες παραμέτρους όπως τιμή, εύρος επιλογής και ευκολία. Αλλά στη λήψη απόφασης διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο και υποσυνείδητες δυνάμεις που σχετίζονται με τις αναμνήσεις και το συναίσθημα.
Οι επιστήμονες πίστευαν ότι το συναίσθημα και η λογική είναι αντίθετες έννοιες. Ομως ο Αντόνιο Νταμάσιο, καθηγητής νευρολογίας στο πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνια διαπίστωσε ότι οι άνθρωποι που απολύουν την ικανότητα του συναισθήματος, όπως συμβαίνει μετά από σοβαρό τραυματισμό στον εγκέφαλο, δεν μπορούν να λάβουν καμιά απόφαση. Κατά συνέπεια αδυνατούν να κάνουν την οποιαδήποτε αγορά.

http://www.madata.gr/epikairotita/economy/31447.html

Disney : "Steamboat Willie"

Ατμόπλοιο Γουίλη

18 Νοεμβρίου 1928
βγήκε στις κινηματογραφικές αίθουσες της Αμερικής η πρώτη ομιλούσα ταινία κινουμένων σχεδίων.
Τις φωνές ντουμπλάριζαν γνωστοί εκφωνητές της εποχής και την μουσική έγραψε ο Carl Stalling.

Ο Μίκυ είναι ο οδηγός ενός ποταμόπλοιου με κυβερνήτη τον Πητ ,τραγουδώντας προσπαθεί να κατακτήσει την Μίνι αλλά ο σκληρός καπετάνιος Πητ τον στέλνει να καθαρίσει πατάτες.......

Σκηνοθέτες και ηθοποιοί....

Πώς έφθασαν οι δύο πλευρές να διεκδικούν τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο θέατρο του 21ου αιώνα, σε μια μάχη χωρίς τέλος



Oταν ο Τζόρτζιο Στρέλερ πήγε να σκηνοθετήσει στο Παρίσι, στην Κομεντί Φρανσέζ, οι ηθοποιοί μάζεψαν υπογραφές για να τον διώξουν. Δεν τα κατάφεραν. Η μάχη πάντως δεν είναι καινούργια: Από τα μέσα του 19ου αιώνα, όταν το επάγγελμα «σκηνοθέτης» άρχισε να ανατέλλει, ως τον 20ό, που ανακηρύχθηκε «ο αιώνας του», οι δύο πόλοι του θεάτρου παραμένουν σε μια αναγκαστική ανακωχή- και ας βρισκόμαστε ήδη στο τέλος της πρώτης δεκαετίας του 2000. Ή μήπως όχι;

Από την εποχή της παντοδυναμίας του ηθοποιού που ήταν παράλληλα συγγραφέας, σκηνοθέτης και θιασάρχης, όπως τον εξέφρασε από τον 17ο αιώνα ο Μολιέρος, ως τον απόλυτο πρωταγωνιστή, στην εκδοχή της Γαλλίδας Σάρας Μπερνάρ (πέθανε το 1923), το θέατρο δεν άργησε να περάσει στα χέρια εκείνων που, από υπεύθυνοι και διοργανωτές μιας παράστασης, έφθασαν να θεωρούνται σκηνοθέτες-δικτάτορες. Οι μεγάλες μορφές του είδους, ακολουθούμενοι συνήθως από μια θεατρική ομάδα, σφράγισαν τον περασμένο αιώνα. Ροντήρη ς, Κουν, Μινωτής,Βολανάκης και απέναντί τους οι πρωταγωνιστές: Ελένη Παπαδάκη,Μαρίκα Κοτοπούλη,Αιμίλιος Βεάκης,Κατίνα Παξινού,Βασίλης Λογοθετίδης ή Αλίκη Βουγιουκλάκη, Μάνος Κατράκης...

«Ερωτεύθηκα το θέατρο εξαιτίας των ηθοποιών όταν είδα για πρώτη φορά την Παξινού.Μετά είδα παράσταση του Κουν στο Τέχνης, αλλά δεν ένιωσα το ίδιο» λέει ο σκηνοθέτης Νίκος Μαστοράκης. «Γυρίζω πάντα στον ηθοποιό, είναι ο αυτοκράτορας.Ο σκηνοθέτης είναι εκείνος που κάνει την ανάγνωση του έργου» προσθέτει, εξηγώντας ότι η ιδιότητά του έρχεται συνήθως στην επιφάνεια σε εποχές όπου η θεατρική σκέψη γίνεται όλο και πιο σύνθετη.


«Ενας είναι ο βασιλιάς στο θέατρο,ο ηθοποιός» λέει και ο Γιάννης Μπέζος, ένας ηθοποιός που αυτοσκηνοθετείται και συγχρόνως σκηνοθετεί τον θίασό του. Αλλωστε μια από τις επικρατούσες απόψεις σήμερα, όχι μόνο στην Ελλάδα, είναι ότι «ο ηθοποιός είναι ο άρχων στο πιο εμπορικό θέατρο και ο σκηνοθέτης στα θέατρα που ψάχνονται», σκέψη με την οποία συμφωνεί και εφαρμόζει στο Θέατρο του Νέου Κόσμου ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος . «Η φιλοδοξία του ηθοποιού είναι στον ρόλο, του σκηνοθέτη στο έργο» προσθέτει. Και μια και ο λόγος για φιλοδοξίες, παρατηρεί κανείς ότι οι ομάδες που κατά καιρούς μπόλιασαν το ελληνικό θέατρο με σημαντικό έμψυχο υλικό διαλύθηκαν από τις φιλοδοξίες ηθοποιών που ήθελαν να γίνουν σκηνοθέτεςμε τρανταχτά παραδείγματα τη Σκηνή και το Εμπρός.

«Μόνος κριτής είναι ο θεατής»

Οσο για το κοινό, αυτό δεν φαίνεται διατεθειμένο να ακολουθήσει μονόδρομους: Επιλέγει κατά περίπτωση. Ισως επειδή, όπως επισημαίνει ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, «βασιλιάς είναι ο θεατής, που αρνείται τα ψευδοδιλήμματα. Μ΄ ενδιαφέρει το καλό θέαμα, μ΄ ενδιαφέρει μια παράσταση να ικανοποιεί τον λόγο της ύπαρξής της. Από την άλλη, βλέπω ότι μέσα από τις δουλειές των μεγάλων σκηνοθετών μεταφέρεται μια αγωνία για το θέατρο» , μεγαλύτερη από την αγωνία που μπορεί να έχουν θίασοι με στίγμα περισσότερο εμπορικό. Το ταμείο όμως παραμένει κοινός τόπος για όλους, ηθοποιούς και σκηνοθέτες.



Οι σταρ στο σανίδι, οι «δικτάτορες» στο παρασκήνιο


Η ντόπια θεατρική πιάτσα διαθέτει τα πάντα: ηθοποιούς που αυτοσκηνοθετούνται- σαν η σκηνοθεσία να αποτελεί θεατρική προαγωγή -, ηθοποιούς εσαεί μαθητές, σκηνοθέτες ή σκηνοθέτες-δασκάλους, ομάδες όπου όλα γίνονται συλλογικά και γι΄ αυτό δεν μακροημερεύουν, σταρ στο σανίδι και δικτάτορες στο παρασκήνιο. Το θέατρο παραμένει ένα ελεύθερο πεδίο δράσης. Ελεύθερο, αλλά και δημοκρατικό; «Αυτά είναι θέματα δήθεν δημοκρατίας» λέει ο ιδρυτής του Θεάτρου του Νέου Κόσμου. «Επιλέγω έργα που με ενδιαφέρουν για μια σειρά λόγων, και προχωρώ στη διαδικασία του παραγωγικού και καλλιτεχνικού έργου. Τα μοιράζομαι όλα αυτά με τους συνεργάτες μου. Είμαι κατά του σκηνοθέτη-φασίστα, αλλά και του αντίστοιχου ηθοποιού. Κανείς δεν παίζει ερήμην του συμπαίκτη του». Ούτε ερήμην του συγγραφέα; «Ισως εκεί να βρίσκεται η πραγματική αντιπαλότητα σήμερα» επανέρχεται ο Νίκος Μαστοράκης. «Ο σκηνοθέτης ανταγωνίζεται τον συγγραφέα σε έναν άνισο αγώνα, καθώς ο δεύτερος συνήθως δεν βρίσκεται στη ζωή». Εξ ου και παραστάσεις κλασικών, όπου το κείμενο κατακερματίζεται, μεταβάλλεται, αναπροσαρμόζεται, επικαιροποιείται. Σαν ο σκηνοθέτης να θέλει να εκδικηθεί τον γράφοντα.

Η ονοματολαγνεία παραμένει συνώνυμη της τέχνης της υποκριτικής: Οι ηθοποιοί εξακολουθούν να λατρεύονται, να γίνονται σταρ. Οι σκηνοθέτες θέλουν να αφήσουν το στίγμα τους. Σε μια τέχνη τόσο θνησιγενή ο καθένας επιδιώκει να αφήσει τα σημάδια του. «Δεν πρέπει να φαίνεται η δουλειά του σκηνοθέτη» παρατηρεί η Νικαίτη Κοντούρη , επαναλαμβάνοντας μια ρήση του Μίνου Βολανάκη. «Ο σκηνοθέτης θέτει τα όρια, φροντίζει το αποτέλεσμα, φτιάχνει ένα σύμπαν και αφήνει τον ηθοποιό ελεύθερο να κινηθεί». Ισως γι΄ αυτό το είδος του αυτοσκηνοθέτη πολλαπλασιάζεται στη χώρα μας (υποβοηθούμενο, τον τελευταίο καιρό, και από την οικονομική κρίση): ο Γιώργος Κιμούλης το ξεκίνησε με τις δικές του παραστάσεις και δεν άργησε να το γενικεύσει, κάτι που κάνει και ο Γιάννης Μπέζος αλλά και οι Πέτρος Φιλιππίδης, Γρηγόρης Βαλτινός, Γιώργος Μιχαλακόπουλος. «Ο καλός σκηνοθέτης είναι αυτός που δεν προβάλλει τη σκηνοθεσία, αλλά αφήνει αβίαστα τον θεατή να την ανακαλύψει» λέει ο τελευταίος προσυπογράφοντας τα λόγια του Βολανάκη. «Ο Κουν έλεγε ότι “σοφό είναι το σαφές” και εγώ σκέφτομαι πάντα την αξία των κειμένων. Γι΄ αυτό και σε ό,τι με αφορά ως σκηνοθέτη πιστεύω ότι πρέπει να αφήνουμε τα κείμενα να φαίνονται. Και σε τ ελική ανάλυση θα άξιζε να επιχειρήσουμε μια εναρμόνιση» .


Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artId=363575&dt=28/10/2010#ixzz13eNF4CJH

Ποιός λύκος είναι πιο δυνατός;

Ένα βράδυ ένας γέρος (ινδιάνος) της φυλής Τσερόκι, μίλησε στον εγγονό του για τη μάχη που γίνεται μέσα στην ψυχή των ανθρώπων. Είπε: "Γιέ μου, η μάχη γίνεται μεταξύ δυο 'λύκων' που υπάρχουν μέσα σε όλους μας" Ο ένας είναι το Κακό. - Είναι ο θυμός, η ζήλια, η θλίψη, η απογοήτευση, η απληστία, η αλαζονία, η αυτολύπηση, η ενοχή,η προσβολή, η κατωτερότητα, τα ψέματα, η ματαιοδοξία, η υπεροψία, και το εγώ.

Ο άλλος είναι το Καλό. - Είναι η χαρά, η ειρήνη, η αγάπη, η ελπίδα, η ηρεμία, η ταπεινοφροσύνη,

η ευγένεια, η φιλανθρωπία, η συμπόνοια, η γεναιοδωρία, η αλήθεια, η ευσπλαχνία και
η πίστη στο Θεό.'

Ο εγγονός το σκέφτηκε για ένα λεπτό και μετά ρώτησε τον παππού του: "Ποιος λύκος νικάει;"
Ο γέρος Ινδιάνος Τσερόκι απάντησε απλά ....

"Αυτός που ταΐζεις."