Το σφυροδρέπανο είναι το πασίγνωστο σύμβολο της σοβιετικής εξουσίας. Κάποιοι θεωρούν ότι η προέλευσή του είναι γεμάτη από μυστικά και ανεξήγητα. Μασονία, ινδουισμός, αρχαία άρια και σλαβική μυθολογία, άραγε όλα αυτά περιλαμβάνονται στα δυο σταυρωτά μεταξύ τους εργαλεία;
Η προέλευση του σοβιετικού εμβλήματος είναι ασαφής. Αρχικά είχαν δημιουργηθεί διάφορες εκδοχές εκτός από το σφυροδρέπανο, όπως σφυρί και τσουγκράνα, σφυρί και σκαλιστήρι, σφυρί και άροτρο. Παραδοσιακά το σφυρί στις ευρωπαϊκές χώρες ήταν το σύμβολο των εργατών. Μαζί με το γεωργικό εργαλείο έπρεπε να εικονίζεται και το γνωστό σύνθημα του Λένιν για την ενότητα του προλεταριάτου και τη μοχθούσα αγροτιά. Τον Απρίλιο του 1918 εγκρίθηκε η τελική εκδοχή του εμβλήματος. Δημιουργός της ήταν ο καλλιτέχνης από τη Μόσχα, Γεβγκένι Καμζόλκιν. Το καλοκαίρι του 1918 το 5ο συνέδριο των Σοβιέτ έκανε επίσημα δεκτό αυτό το σύμβολο.
Είναι ενδιαφέρον ότι ο Καμζόλκιν, όχι μόνο δεν ήταν κομμουνιστής, αλλά ήταν ταυτόχρονα και βαθιά θρησκευόμενος άνθρωπος από ευκατάστατη οικογένεια. Πάνω από 10 χρόνια ήταν μέλος του καλλιτεχνικού-μυστικιστικού συλλόγου «Λεονάρντο ντα Βίντσι» και γνώριζε πολύ καλά τη σημασία των συμβόλων. Κατά πρώτο λόγο, το σφυρί και το δρεπάνι συνδέονται με το μασονικό σύμβολο «καλέμι και σφυρί». Τα αντικείμενα αυτά συμβόλιζαν τον με σαφήνεια διαμορφωμένο στόχο (το καλέμι) και τη σίγουρη υλοποίησή του (το σφυρί). Στην ευρωπαϊκή θρησκευτική εμβληματολογία το σφυρί παραπέμπει στην επιθετική ανδρική δύναμη, τόσο στη φυσική (το σφυρί του σιδηρουργού Ήφαιστου στην Ελλάδα), όσο και στη θανατηφόρα. Το κρατούν στα χέρια τους οι θεοί των κεραυνών, όπως ο σλάβος Σβαρόγκ και ο σκανδιναβός Τορ. Στην Κίνα και στην Ινδία αποτελεί σύμβολο της καταστρεπτικής θριαμβευτικής επικράτησης των δυνάμεων του κακού.
Είναι δύσκολο να πει κανείς ποια έννοια έθετε στο σχέδιό του ο Καμζόλκιν. Εκτελούσε άραγε αποκλειστικά την παραγγελία της απεικόνισης της ένωσης των αγροτών και εργατών, ή εισήγαγε στο συγκεκριμένο σύμβολο τη στάση του απέναντι στην επαναστατική εξουσία, επιλέγοντας τα σύμβολα του θανάτου, του πολέμου και του θριάμβου του κακού;
Ο ρώσος φιλόσοφος, Αλεξέι Λόσεφ, είπε για το έμβλημα: «Είναι ένα σήμα το οποίο κινεί τις λαϊκές μάζες και δεν είναι απλώς ένα σήμα, αλλά μια σχεδιαστική-τεχνική αρχή για τις ανθρώπινες ενέργειες και τη βούληση για την επίτευξη του σκοπού (...) Μπροστά μας έχουμε το σύμβολο της ενότητας των εργατών και αγροτών, το σύμβολο του Σοβιετικού κράτους».
Ο γνωστός ιστορικός ακαδημαϊκός, Γιούρι Γκοτιέ, έγραψε το 1921 στο ημερολόγιό του: «Εδώ και μερικές ημέρες στη Μόσχα επικρατεί ένταση. Ποια θα είναι η κατάληξη; Η απάντηση περικλείεται στις λέξεις “σφυρί, δρεπάνι”, διαβασμένες ανάποδα!». Στη ρωσική οι λέξεις «σφυρί, δρεπάνι» είναι «mόlot, serp», αν διαβαστούν ανάποδα σχηματίζουν τη λέξη «prestόlom» που σημαίνει «θρόνος». Με αυτό τον τρόπο, σύμφωνα με τον ιστορικό, οι Μοσχοβίτες υπαινίσσονταν τις δικτατορικές μεθόδους των μπολσεβίκων.
Σε διάφορες θρησκείες το δρεπάνι ερμηνεύεται ως θάνατος. Τα δεμάτια και το θέρισμα στον Χριστιανισμό ταυτίζονται με τις ανθρώπινες ψυχές τις οποίες ο Θεριστής, δηλαδή ο Κύριος, μαζεύει μετά το τέλος του κόσμου. Στον Μεσαίωνα ο θάνατος εικονιζόταν συγκεκριμένα με το δρεπάνι. Στην ειδωλολατρία διαφόρων ινδοευρωπαίων και σλάβων υπάρχει η Μάρα ή Μοράνα, η θεά του θανάτου, η οποία παραδοσιακά κρατά στο αριστερό χέρι το δρεπάνι. Στον ινδουισμό η θεά του θανάτου Κάλι, αδελφή της Σίβα, κρατά και αυτή στο αριστερό χέρι δρεπάνι. Είναι ενδιαφέρον ότι στο έμβλημα της επαναστατικής Αυστρίας ο αετός κρατά στο πόδι του -επίσης στο αριστερό- ένα δρεπάνι. Ενώ και στο σοβιετικό έμβλημα, το δρεπάνι βρίσκεται από την ίδια πλευρά.
Ο πίνακας του Καζιμίρ Μαλέβιτς «Μαύρο τετράγωνο», είναι το πιο αναγνωρίσιμο σύμβολο της ρωσικής πρωτοπορίας. Λακωνικό στον μέγιστο βαθμό, όπως το λογότυπο μιας αθλητικής μάρκας, γέννησε αναρίθμητες συζητήσεις, θρύλους και ιστορίες.
Πηγή: Yuri Somov / RIA Novosti
Η πλήρης ονομασία του πίνακα είναι «Μαύρο σουπρεματιστικό τετράγωνο». Ο Μαλέβιτς τον ζωγράφισε το 1915 στο αποκορύφωμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά τον είχε εμπνευστεί νωρίτερα, το 1913. Αρχικά το «Τετράγωνο» δεν περιείχε κάποιο συμβολικό βάρος και ο στόχος του ήταν καθαρά καλλιτεχνικός. Όμως ο πίνακας, όπως συχνά συμβαίνει με τις καλλιτεχνικές δημιουργίες, έγινε αιτία για πολλές ερμηνείες, ακόμη και κρίσεις όπως, «Τι σόι καλλιτέχνης είναι αυτός, που ζωγραφίζει ένα τετράγωνο! Αυτό μπορώ να το κάνω κι εγώ». Στην πραγματικότητα, το «Τετράγωνο» είναι πολύ δύσκολο στην εκτέλεση για να το ζωγραφίσει κανείς, καθώς πρέπει να διαθέτει εξαιρετικές γνώσεις γύρω από τα χρώματα, τη σύνθεση και τις καλλιτεχνικές αναλογίες.
Ο Σουπρεματισμός ως τεχνοτροπία
Ο Σουπρεματισμός είναι μια τεχνοτροπία της αφηρημένης Τέχνης που δημιουργήθηκε τη δεκαετία του 1910 από τον Μαλέβιτς. Εκφραζόταν με το συνδυασμό επιφανειών γεωμετρικών σχημάτων σε διάφορα χρώματα (κύκλος, τετράγωνο, τρίγωνο, γραμμή), τα οποία σχημάτιζαν ασύμμετρες συνθέσεις. Ο Σουπρεματισμός χρησιμοποιούταν ευρέως στην τεχνική της δημιουργίας αφισών και πλακάτ, στην αρχιτεκτονική, στο σχέδιο και στη σκηνογραφία.
Ας ξεκινήσουμε αναφέροντας ότι δεν πρόκειται για «Τετράγωνο». Καμιά από τις πλευρές του δεν είναι παράλληλη με το πλαίσιο. Ο Μαλέβιτς ζωγράφισε τον πίνακα ανακατεύοντας μπογιές, μεταξύ των οποίων δεν υπήρχε μαύρη. Αν κοιτάξει κανείς προσεκτικά, η μπογιά στο τετράγωνο «έσκασε» από το χρόνο, και δημιουργείται η εντύπωση ότι πάνω στο τετράγωνο τρέχει ένα βουβάλι γυρισμένο προς τα εμάς με το πλάι και ελαφρώς με την πισινή πλευρά.
Υπάρχει ένας θρύλος ότι το «Μαύρο τετράγωνο» του «βγήκε» τυχαία. Επρόκειτο να γίνει μια φουτουριστική έκθεση, για τη διεξαγωγή της οποίας στους πίνακες του Μαλέβιτς και των ομοϊδεατών του είχε παραχωρηθεί μια τεράστια αίθουσα. Αυτοί μαθαίνοντάς το, βάλθηκαν να δημιουργήσουν κάποια έργα για να γεμίσουν το χώρο αλλά ο Μαλέβιτς συνάντησε δυσκολίες με την ολοκλήρωση του πίνακά του και γι’ αυτό πασάλειψε τον καμβά του με μπογιά, με τελικό αποτέλεσμα το τετράγωνο.
Ο ίδιος ο Μαλέβιτς ισχυριζόταν ότι δημιούργησε τον πίνακα ευρισκόμενος σε μια κατάσταση μυστικιστικής έκστασης, υπό την επήρεια της «κοσμικής συνείδησης», και του έδωσε το σχετικό νόημα. Στην έκθεση, το «Μαύρο τετράγωνο» κρεμόταν μετά την είσοδο στη δεξιά γωνία της αίθουσας. Σύμφωνα με τη ρωσική παράδοση, στα σπίτια τοποθετούταν στη γωνιά αυτή το εικονοστάσι. Το νόημα αυτό το συνέλαβε αμέσως ο κριτικός και καλλιτέχνης, Αλεξάντρ Μπενουά, ο οποίος έγραψε: «Αναμφίβολα, αυτή είναι και η εικόνα με την οποία οι κύριοι φουτουριστές θα αντικαταστήσουν εκείνη της Παναγίας».
Άλλα Τετράγωνα
Εκτός από το μαύρο, ο Μαλέβιτς έχει επίσης το «Κόκκινο» και το «Άσπρο» τετράγωνο. Αλλά και «Μαύρα τετράγωνα» ζωγραφίστηκαν επίσης αρκετά. Το δεύτερο τετράγωνο ζωγραφίστηκε το 1923 για τη μπιενάλε της Βενετίας και διέφερε από το πρώτο ως προς το μέγεθος. Το τρίτο ο Μαλέβιτς το δημιούργησε για την έκθεση στην πινακοθήκη Τρετιακόφ το 1929 και θρυλείται ότι το έκανε μετά από παράκληση του διευθυντή της πινακοθήκης, ο οποίος δεν ήθελε να εκθέσει το «ξεφλουδισμένο» πρωτότυπο. Στο δεύτερο και στο τρίτο τετράγωνο δεν υπάρχει πλέον το «σκάσιμο» της μπογιάς στο σχέδιο και κατά πάσα πιθανότητα για να προστατέψει τον πίνακα ο καλλιτέχνης χρησιμοποίησε βερνίκι, το οποίο εμποδίζει την εμφάνιση ρωγμών.
Το 1933 διαπιστώθηκε ότι υπήρξε και τέταρτη εκδοχή του «Μαύρου τετραγώνου». Τον πίνακα αυτό έφερε στο υποκατάστημα μιας Τράπεζας στη Σαμάρα ένας άγνωστος, ως εγγύηση για δάνειο. Ο πίνακας κατέστη ιδιοκτησία της Τράπεζας και, μετά τη χρεωκοπία της, αποτέλεσε το κύριο περιουσιακό στοιχείο στους διακανονισμούς με τους πιστωτές. Προκειμένου ο πίνακας να μην απομακρυνθεί εκτός της Ρωσίας, η κυβέρνηση απαγόρευσε τη διεξαγωγή δημοπρασίας και ο πίνακας πωλήθηκε αντί ενός εκ. δολαρίων στον Ρώσο επιχειρηματία, Βλαντίμιρ Ποτάνιν, ο οποίος τον παρέδωσε στο κρατικό μουσείο Ερμιτάζ.
Ο Μαλέβιτς δεν ήταν σε καμία περίπτωση ο πρώτος που πειραματίστηκε με τα τετράγωνα και το μαύρο χρώμα. Το 1617 ο Αγγλος γιατρός, αστρολόγος και φιλόσοφος, Ρόμπερτ Φλαντ, είχε δημιουργήσει τον πίνακα «Μεγάλο σκότος». Το 1843, επίσης, ο Γάλλος καλλιτέχνης, Μπερτάλ, ζωγράφισε τον σατιρικό πίνακα «Όψη της Λα-Χογκ (νυχτερινή εντύπωση)», όπου τα πάντα είναι σκοτεινά και δεν διακρίνεται τίποτα. Ο μεγάλος Γκουστάβ Ντορέ αποτύπωσε τους «σκοτεινούς αιώνες» της ρωσικής ιστορίας με ένα μαύρο τετράγωνο. Υπήρξε ακόμη η «Νυχτερινή συμπλοκή νέγρων στο υπόγειο» του Πολ Μπίλχολντ, και αυτή πολύ συναφής. Τέλος, πρέπει να αναφερθεί ο Γάλλος δημοσιογράφος και συγγραφέας, Αλφόνς Αλέ, και ο πίνακάς του «Μάχη μεταξύ μαύρων στη σπηλιά μέσα στη βαθιά νύχτα», από το 1893, που απεικόνιζε ένα μαύρο οριζόντιο παραλληλόγραμμο.
Η ιστορία του «Μαύρου τετραγώνου» συνεχίστηκε, όπως είναι φυσικό να συμβαίνει με τις σπουδαίες δημιουργίες, ακόμη και μετά το θάνατο του δημιουργού τους. Στην κηδεία του Μαλέβιτς, σύμφωνα με τη διαθήκη του καλλιτέχνη, πραγματοποιήθηκε μια πρωτοβουλία «σουπρεματιστικού τελετουργικού» κατά την οποία το «Μαύρο τετράγωνο» έπαιξε ξανά το ρόλο της εικόνας. Απεικονίστηκε πάνω στο φέρετρο, ενώ μια αντιγραφή του τοποθετήθηκε στη νεκροφόρα.
Στα χρόνια του πολέμου χάθηκε το ακριβές σημείο όπου ετάφη η στάχτη του Μαλέβιτς στα περίχωρα της Μόσχας. Το 1988 μια ομάδα θαυμαστών του τοποθέτησε στην περιοχή της ταφής ένα αναμνηστικό σύμβολο το οποίο ο Μαλέβιτς είχε περιγράψει στη διαθήκη του, έναν λευκό κύβο με την απεικόνιση του τετραγώνου. Στα τέλη της δεκαετίας του 2000, ο τάφος του ανακαλύφθηκε ξανά, αλλά διαπιστώθηκε ότι η γη είχε αγοραστεί από οικοδομική εταιρία και στο σημείο του ενταφιασμού είχε κατασκευαστεί μια κατοικία. Έτσι λοιπόν, το «Μαύρο τετράγωνο» παρέμεινε το σημαντικότερο μνημείο προς τιμήν του δημιουργού του, ο οποίος είχε γράψει ότι «μόνο ο σουπρεματισμός μπορεί να εκφράσει την ουσία των μυστικιστικών αισθήσεων. Αυτός στέκεται εξ ολοκλήρου δίπλα στο θάνατο και τον νικά».
Ένας από τους στόχους του Κονστάμπλ ήταν να αιχμαλωτίσει στους πίνακές του την αίσθηση της δρόσου την οποία μπορεί κανείς να αισθανθεί, να δει και να μυρίσει στην φύση.
Επέλεγε τα θέματά του με προσοχή, έτσι ώστε να εκφράσει την αγάπη του για την ομορφιά της φύσης και την καλλιέργεια της γης.
Ξεκινούσε τα έργα του με μικρά σκίτσα που έκανε στο ύπαιθρο και βάση αυτών ανέπτυσσε το κυρίως έργο του.
Ο Κονστάμπλ χρησιμοποιούσε τα χρώματα για να αποδώσει την επιθυμητή δροσερή ατμόσφαιρα με διάφορους τρόπους.
Στην αρχή της σταδιοδρομίας του πρόσεχε ώστε να αποδώσει με ακρίβεια τους πράσινους τόνους που παρατηρούσε στην φύση και τους απέδιδε έτσι ακριβώς σε ολόκληρο τον πίνακά του. Τους έδινε ζωντάνια χρησιμοποιώντας μια μεγάλη ποικιλία από διαφορετικές πράσινες αποχρώσεις που τις έπλεκε μεταξύ τους έτσι ώστε το μάτι να διεγείρεται απαλά στη θέασή τους.
Τοποθετούσε ανάμεσά τους και κάποιους τόνους από κόκκινο χρώμα, το συμπληρωματικό του πράσινου, όπως κόκκινα λουλούδια ανάμεσα στη χλόη ή το γιλέκο του αγοριού στον πιο κάτω πίνακα.
Εάν αφαιρεθούν οι κοκκινωποί αυτοί τόνοι η εντύπωση του σπινθηροβόλου πράσινου μειώνεται αισθητά.
Ο Κονστάμπλ δεν γνώριζε (γιατί δεν ήταν γνωστή στην εποχή του) την θεωρία των συμπληρωματικών χρωμάτων, έτσι χρησιμοποιούσε την αντίθεση μεταξύ του πράσινου και του κόκκινου μάλλον ενστικτωδώς παρά θεωρητικά.
Ο Κονστάμπλ δεν χρησιμοποιούσε την τεχνική της απόδοσης της εναέριας εντύπωσης με την χρήση θερμών κόκκινων στο μπροστινό τμήμα του πίνακα και ψυχρών μπλε στο πίσω μέρος, (όπως αναφέραμε στο έργο του Lorraine). Απέρριπτε την τεχνική αυτή σαν αφύσικη, θεωρώντας την ότι δεν αποδίδει την αληθινή φύση.
Σ,Σ.: Ο JohnConstable, Άγγλος ρομαντικός ζωγράφος, είναι γνωστός για τα τοπία του DedhamVale που ζωγράφιζε, της περιοχής γύρω από το σπίτι του. Ο Μύλος του Φλάτφορντ, που ήταν το κύριο θέμα σε αρκετούς από τους πίνακες του Κονστάμπλ, ήταν ένας νερόμυλος που ανήκε στον πατέρα του ζωγράφου.
από:http://xromata.com/?p=6036)
ΣΥΜΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΣ το άρθρο θα επισημάνω επίσης μερικά ακόμα μυστικά του Constable.....
στα έργα του,ειδικά σε ελαιογραφίες σε ξύλα,συνήθιζε να χρησιμοποιεί την πίσω όψη ως περιοχή μελέτης των χρωμάτων του.Ένα άλλο χαρακτηριστικό ήταν ότι σε αρκετά έργα του που ο ουρανός φαίνεται αρκετά γαλανός,τα δένδρα τα παρουσίαζε σχεδόν τελείως στο σκοτάδι αφού προφανώς το φώς του καθαρού ουρανού τον τύφλωνε και τα έβλεπε μαύρα....και το τελευταίο που θέλω να συμπληρώσω είναι ότι συνήθιζε μέσα στα έργα του να βάζει μικρές πινελιές από κόκκινο και μπλέ χρώμα.
Αυτό σίγουρα λέει κάτι, αφού μια κοπέλα το πράττει έχοντας αυτοπεποίθηση για τον εαυτό της. Θα το κάνει επίσης για να φαίνεται ωραία μπροστά σου και εσύ να την δείς με άλλο μάτι.
6)Κοιτάει τα χείλη σου
Άμα καμιά φορά δειτε κάποια κοπέλα να σας κοιτάζει και αντιληφθείτε πως εκεί που έχει καρφωμένα τα μάτια της είναι τα χείλια σας, ξέρετε τι πρέπει να κάνετε. Όχι μόνο της αρέσετε, αλλά σίγουρα θέλει να δοκιμάσει το πως φιλάτε!
5)Να μην σταυρώνει τα πόδια
Οι γυναίκες με ανοιγμένα πόδια(μην πάει το μυαλό σας στο σεξ), είναι ανοικτές για σχέσεις και σίγουρα είναι ένα καλό σημάδι όταν το κάνουν. Από την άλλη τα σταυρωμένα πόδια, δείχνουν έναν τοίχο μπροστά σας.
4) Είναι γυρισμένη προς τα εσένα
Εκεί καταλαβαίνεις ότι θέλει να σε απολαύσει και για αυτό αλλάζει την θέση του σώματος της, ώστε να έχει καλύτερη θέα. Ουσιαστικά θέλει να σε απορροφήσει με αυτόν τον τρόπο, όσο καλύτερα γίνεται.
3)Βρίσκει λόγους να είναι κοντά σου
Άμα προσέξετε κάποια κοπέλα σε πάρτι να σας πλησιάζει όλο και πιο πολύ, σημαίνει ότι πιάσατε τζάκποτ. Σίγουρα σας γουστάρει και θέλει να κάνει κάτι μαζί σας. Είναι ακριβώς όπως οι μαγνήτες, που τραβιούνται μεταξύ τους.
2) Σου πιάνει το χέρι
Εκεί που κάθεσαι και μιλάς με το κορίτσι, σου αγγίζει το χέρι. Εκεί θέλει να δείξει ότι είναι οικεία μαζί σου και σίγουρα σε έχει πολύ ψηλά στην υπόληψη της. Είναι ένας τρόπος να σου δείξει τα συναισθήματα της.
1) Χαμογελάει ή γελάει πολύ
Άμα γελάει με το παραμικρό σου αστείο ακόμα και αν αυτό δεν είναι τόσο καλό, σημαίνει ότι πρέπει να υπάρχει ένας λόγος που το κάνει. Είναι πολύ φανερό και θα το καταλάβετε με την μια, ότι η κοπέλα σας γουστάρει σίγουρα.
Έχομε ξεκινήσει, εδώ και καιρό, μια σειρά αναρτήσεων όπου παρακολουθούμε την χρήση των χρωμάτων από τους ζωγράφους, όπως μας την παρουσιάζει το BBC στο άρθρο του Colourinpaintings (το χρώμα στους πίνακες ζωγραφικής), του βιβλίου του TheColourEye.
Πρόκειται για την ανάλυση της χρήσης των χρωμάτων (και την τεχνοτροπία) 20 γνωστών ζωγράφων από τον Μεσαίωνα έως σήμερα άρρηκτα δεμένους με το ζωγραφικό πνεύμα (και ρεύμα) της εποχής τους, ξεκινώντας από τους παλαιότερους χρονολογικά, φθάνοντας στους κάπως νεότερους.
Για κάθε ζωγράφο και την τεχνική του –η οποία αντικατοπτρίζει το πνεύμα και τη τεχνοτροπία της εποχής του- θα αναφερόμαστε σε ένα γνωστό έργο του.
Για τους ζωγράφους και τα έργα τους στα οποία αναφερθήκαμε σε προηγούμενες αναρτήσεις μπορείτε να ενημερωθείτε πηγαίνοντας στα categories στην ομάδα ΤΕΧΝΗ και ΧΡΩΜΑΤΑ.
Αυτή τη φoρά θα ασχοληθούμε με τον ζωγράφο MarkRothko και τον πίνακά του «118 1961» που βρίσκεται στο Μουσείο Καλών Τεχνών στο Χιούστον του Τέξας.
Ο Ρόθκο ζωγράφιζε πίνακες αφηρημένης τέχνης σε μεγάλη κλίμακα, οι οποίοι χαρακτηρίζονται από απλά σχήματα και μαλακά περιγράμματα.
Για να τους «δει» κανείς, πρέπει να σταθεί σε κοντινή απόσταση για αρκετό χρονικό διάστημα ώστε να αγνοήσει τις άκρες του πίνακα και να «βρεθεί» βουτηγμένος μέσα στην αίσθηση του χρώματος. Κατ’ αυτόν τον τρόπο το χρώμα θα αρχίσει να ασκεί μια συναισθηματική επίδραση.
Για πολλούς ανθρώπους ένας πίνακας του Ρόθκο «κινείται» όπως η μουσική του Μπετόβεν, με παρόμοιο συναισθηματικό τρόπο.
Κάποιοι από τους πίνακές του έχουν έντονα και χαρούμενα χρώματα. Άλλοι, ειδικά οι τελευταίες δουλειές του, έχουν σκοτεινά χρώματα, αντανακλώντας την κατάθλιψή του που τον οδήγησε στην αυτοκτονία.
Τα έργα του Ρόθκο έχουν την ικανότητα να αντανακλούν τα συναισθήματά του, τα οποία λίγο – πολύ, όλοι μοιραζόμαστε κάποια στιγμή. Κάποτε είπε ότι χρησιμοποιούσε τα χρώματα για να εκφράσει τα βασικά ανθρώπινα συναισθήματα, τραγωδία, έκσταση, χαμό…
Οι άνθρωποι που κλαίνε μπροστά σε πίνακές μου έχουν την ίδια ιερή εμπειρία που είχα όταν τους ζωγράφιζα. Εάν μετακινηθείτε έξω από τον χρωματικό συσχετισμό, τότε χάνετε το νόημα.